Her araca çeki demiri / römork takilabilir mi?
Katar ağırlığı (römorklu azami yüklü kütlesi) var olan her araca çeki demiri dolayısıyla da römork takilabilir. Çok özel modeller dişında her araca çeki demiri takilabilmektedir. Araciniza çeki demiri takılma durumunu ve römork çekme kapasitesini, araç şasi etiketinden kontrol edilebilir.
Etiket üzerinde katar ağırlıği olmayan araçlara çeki demiri / römork takılmaz.
Örnek Model için Hesaplama
VOLKSWAGEN AG WV2ZZZ2KZ9X061515
Azami Yüklü Kütle = 2252 kg
Katar Azami Kütle = 3600 kg
1- 1075 kg
2- 1250 kg
Yukardaki araç etiketinde
2252 kg : Aracın Net boş kütlesi + Sürücü,Yolcular+ Yakıt+ Yüküyle beraber Toplam Azami yüklü kütleyi
3600 kg : Azami yüklü kütle: Römork kütlesi Katar kütlesini ifade etmektedir.
Azami Net Römork Kütlesi Hesaplama
Bu aracin arkasina takılabilecek azami net römork kütlesi ise şöyle hesaplanmaktadır;
3600 - 2252 = 1348 kg bu değer azami yüklü römork kütlesi olup 750 kg dan daha ağır römorkların da frenli olması gerektiğini unutmamak gerekir.
Bilgi olarak diğer değerler de
Ön dingil azami yüklü kütlesi ve Arka dingil azami yüklü kütlesi kg
1- 1075 kg ön dingil azami yüklü kütlesi
2- 1250 kg arka dingil azami yüklü kütlesini ifade etmekte olup ,azami yüklü veya römork takilan aracin dingil küteleri (yere basma ceğerleri) bu kg geçemeyeceğini ifade etmektedir
Kaynak: https://www.romorkcu.com
ad
se
lojistik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
lojistik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
23 Mayıs 2019 Perşembe
2019 Araç Proje Ücret Tarifeleri
1 Ocak 2019 tarihi itibariyle geçerli olan
ARAÇ PROJE FAALİYETLERİ HİZMET BEDELİ TARİFESİ için tıklayın!
(1) İnceleme amacıyla görevlendirilen uzmanların, ulaşım, konaklama ve harcırah giderleri hesaplanarak tahakkuk ettirilir.
(2) Araç sayısının 151’den fazla olması halinde araç inceleme ücreti olarak 900 TLücretin yanı sıra her bir araç için KDV dahil 3,50 TLdaha ücret alınır.
(3) Münferit engelli tertibat montesi için düzenlenen montaj uygunluk raporunun yeniden düzenlenme/asıl belgeden fotokopi tasdiki ücreti 12 TLolarak tahakkuk ettirilir. Karayolları Trafik Yönetmeliği 53-c kapsamında alınan raporun yeniden düzenlenmesi/asıl belgeden fotokopi tasdiki ücreti 240,00 TLolarak tahakkuk ettirilir.
(4) Bu ücret, AKM olan illerde işletici tarafından tahsil edilecektir. TSE, AKM olmayan illerde veya kendi işlettiği AKM’lerde bu ücreti kendi tahsil edecekti
Kaynak:TSE
ARAÇ PROJE FAALİYETLERİ HİZMET BEDELİ TARİFESİ için tıklayın!
(1) İnceleme amacıyla görevlendirilen uzmanların, ulaşım, konaklama ve harcırah giderleri hesaplanarak tahakkuk ettirilir.
(2) Araç sayısının 151’den fazla olması halinde araç inceleme ücreti olarak 900 TLücretin yanı sıra her bir araç için KDV dahil 3,50 TLdaha ücret alınır.
(3) Münferit engelli tertibat montesi için düzenlenen montaj uygunluk raporunun yeniden düzenlenme/asıl belgeden fotokopi tasdiki ücreti 12 TLolarak tahakkuk ettirilir. Karayolları Trafik Yönetmeliği 53-c kapsamında alınan raporun yeniden düzenlenmesi/asıl belgeden fotokopi tasdiki ücreti 240,00 TLolarak tahakkuk ettirilir.
(4) Bu ücret, AKM olan illerde işletici tarafından tahsil edilecektir. TSE, AKM olmayan illerde veya kendi işlettiği AKM’lerde bu ücreti kendi tahsil edecekti
Kaynak:TSE
30 Mart 2016 Çarşamba
Hayat İyiler İçin Çok Kısa
Zaten önceki konularımda ruh halimin kötü olduğunu anlatmıştım. Şimdi de çok iyi bir insanı gerçek anlamda kaybettik. Hala inanamıyoruz. Öldü. 3. Parti Lojistik firmasında çalışan ve bizim lojistikle birlikte yan odamızda sıkça konuştuğumuz melek gibi 23. yaşında gencecik insana bugün tır çarptığını, ölenin büyük ihtimal o olduğunu söylediler. Kesin emin değildi işlek yol olduğundan, üzeri şu lanet olası gazete ile örtme ritüeliyle kapatıldığından servisle gelenlerden duyduk.İşe 10-15 dk erken gelen adam gelmeyince iyice şüphelendik. Olay yerine bakmaya gidenlerden haber bekledik. Cesaret edemedim gitmeye... Giden arkadaşlar morga kadar girip, teşhiş etmeye çalışmışlar. İri yarı bir arkadaş olduğundan tırın önündeki havalandırma mazgallarında izi varmış,parçalamış. Olay yerine toprak atmışlar, kıpkırmızı toprak... Sabah 04.45'te olmuş olay, her zaman üst geçidi kullanan insan, bu sefer kullanmıyor. Sabah erken işe gideceğim demiş babasına bugün 14.00 deki toplantıya hazırlanacağını söyleyip,o saatlerde servis zaten yok, Yanında ne telefonu var, 2 tane taşır ne de laptop, hiçbir şey olmadan o saatte o yolda. Gideceği açık bir yer bile yok.
Herkes sabah saatlerce kendine gelemedi, daha dün gördüğüm adam yok. Sessiz, kimseye zararı olmayan, arkasından bir tane kötü söyleyecek biri olmayan bir arkadaşımdı. Daha dün canım sıkıldığından ona takılmıştım, keyifsiz, durgundu,dalgındı ama, normalde de neşeli olmadığından, neşesini dışa vurmadığından anlayamadık. O saat,üzerinde telefon olmaması düşünmek istemediğimiz ihtimalden başka bir şey getirmiyor aklıma. Onu yapmaz dindar bir insandı. Genelde iş bu tür duyguları uzaklaştırırdı ama artık işe yaramıyor. Sevdiğin insandan ayrılma, arkadaşının vefat etmesi cidden kolayca silinecek acılar değil. Kaybettiklerimiz hep erken gidiyor, gereksiz insanlar yaşıyor. Yapacak bir şey yok hayat bir sahne, rolümüz kadar oyunda perde kapanana kadar oynuyoruz. Ama kötü insanlar en son öldüğü gerçeği hayatta da önümüze çıkıyor. Akrabam ölse belki bu kadar kötü olmazdım. Bir de annesine söyleyememişler kalp krizi geçirir diye. O annenin o halini düşündüm,kendi annemin böyle bir haberi aldığını düşündüm iyice kötü oldum. Mali müşavir olmaya çalışıyordu, Stajını bizim şirkette yapsam olur mu derken... Blog günlüğe döndü. Bilmiyorum yazınca da bir şey değişmiyor ama yapacak bir şey yok. Hayatı tırları ayarlamak,şoförlerle mücadele eden insanın bu şekilde tır çarpmasıyla ölmesi daha da çok koyuyor. Hayatın devam ettiğini,işlerin yürümesi için yerine geceye bakan arkadaş arandı apar topar getirilmesiyle bir kez daha anladım. İlk çocukken anlamıştım, onu anlatmak istemem. Allah rahmet eylesin.Mekanı cennet olsun... Şimdi cenaze namazı kılınıyor. Süreç bu kadar hızlı :(
31 Ağustos 2015 Pazartesi
Lojistik İçin KPI Yıllık Performans Hedefleri
Bu süreçte şirketin stratejik hedefleri ve sektörler farklı da olsa bir yardımı olur diyerek Lojistik departmanına bu konuda yardımcı olurken belirlediğim hedeflerin birkaçını bu yazıda paylaşmak istedim.
Lojistik için Performans Hedefleri
Lojistik için Performans Hedefleri
- Siparişleri %9X üzerinde karşılamak ( 90'nın ne kadar üzerine olacağını mevcuta göre belirlersiniz)
- Siparişi %9X ve üzerinde tam zamanında karşılamak
- X. aya yada yıla göre yıl sonu araç doluluklarını palet/KG bazında %X arttırmak
- Hammadde ya da ürünlerde zamanında temin ve sevkiyat yaparak stock-out oranını %X düşürmek
- Envanter Doğruluk Oranı /Envanter doğruluğunu %9X üzerine çıkarmak (Sistem ile fiili stoğun örtüşmesi) Toplam Fiili Stok/Toplam Sistem Stok Burada Sıfır Hata performansını yakalayan işletmeler var. Örneğin FIFO uyguluyorsak raf ömrü eski ürün ya da depoda unutulan ürün çıkarmamak.
- Fazla mesaileri %X düşürmek
- Depolarda Bulunan Kullanılmayan Malzeme Sayısı, Tutarı (Bu malzemelerin değerlendirmesi konusunda hedef konabilir)
- Manuel yapılan yüklemelerde,bilgi işleme otomasyona geçecek teknoloji kullanımının (el terminali vb) altyapısını hazırlatmak ve şu tarihte kullanır durumda olmak
- Yükleme hatalarını %X'in altında gerçekleştirmek ( Yükleme Hatası:Toplam Hatalı Yükleme Sayısı/Toplam Yüklenen Nokta Sayısı)
- Kayıp veya Zayii oranını x. aya ya da yıla göre yıl sonunda kayıp/zayii oranını %X azaltmak. (Zayii Oranı=Toplam Zayii Sayısı/Toplam Sevkiyat) Depodaki yüklemeden müşteriye ulaşana kadar ürünün başına gelen olumsuz her şey zayii.
- Nakliye masraflarını bütçeye göre % X azaltmak
- Sıfır iş kazası
- Ton ya da KG/ adam saat bazında yükleme performansını X. aya ya da geçen yıla göre yıl sonunda %X iyileşme sağlamak Ton/adam Saat Nasıl Hesaplanır Tıklayın?
- 3 PL firması kullanılıyorsa Hatalı Mütabakat Tutarını %X azaltmak
- Araçlara dönüş yükü aldırarak boş gelen araç sayısını %X azaltmak
- Toplanan Palet Sayısını %X arttırmak ya da %XX olarak gerçekleştirmek
- İade Sayım ile Fiili Arasındaki Fark için hedef konabilir
X: sizin durumunuza göre belirleyeceğiniz bir sayıdır.
Etiketler:
endüstri mühendisliği,
key performance indicators,
kg/adam saat,
lojistik,
lojistik için KPI,
Lojistik Mühendisliği,
performans hedefleri,
sipariş karşılama oranı,
stock-out,
ton/adam saat
7 Haziran 2015 Pazar
Atatürk Dönemi Demiryolu Politikası ve Yapılan Demiryolu Uzunluğu
Arkadaşlar orada burada günümüzle Cumhuriyetin ilk yıllarını hala kıyaslayıp yanlış bilgilerle insanları kandıranlar için kaynakçalarıyla HEM DE DEVLETE AİT SİTEDE DURAN yazıyı okuyup ona göre her iddia edilene inanmamanız için biraz geç olsa da bu yazıyı paylaşıyorum. O zamanki dönem bir dolu imkansızlıklar,yeni kurulan ve ayakta kalma mücadelesi veren bir ülke, demiryolu yatırımı ucuz bir şey değil, övünülen Osmanlı'dan kalan demiryolları yabancıların işletmesinde, sözleşmeler yapılmış adamlara km garantisi verilmiş fark devlet tarafından ödenecek şeklinde, yerli şirketler yok ihale alacak eleman gelmiş daha sayabileceğim bir sürü engelle kendi koşullarını kıyaslıyor. Yazıyı sonuna kadar okumayanlar için sonucu hem başta hem sonda bulacaksın. Bu arada makaleyi hazırlayan YRD. DOÇ. DR. İSMAİL YILDIRIM hocama teşekkür ederim.
Sonuç olarak, Atatürk döneminde ulaştırma sorununa demiryolları ile
çare bulunmaya çalışılmıştır. Bu 15 yıllık sürede yabancı şirketlerden
satın alınan 3387 kilometre demiryolu için 42.515.486 TL. ödenmiştir.
Yine aynı dönemde 341.599.424 TL. harcanarak 2815 kilometre demiryolu
inşa edilmiştir.39 Böylece 1923’de 4112 kilometre olan demiryolu
uzunluğu 1938’de 6927 kilometreye ulaşmıştır. 1938’den günümüze kadar
geçen 57 yılda yaklaşık, 1500 kilometre demiryolu yapıldığı gözönüne
alınırsa, Atatürk döneminde yapılan demiryollarının önemi daha iyi
anlaşılacaktır.
Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda ülkedeki ulaştırma imkânları, ülke
ihtiyaçlarını karşılamaktan çok uzak ve oldukça kötü durumdaydı.
Yolsuzluk ve taşıma araçlarının azlığı ülkenin en önemli sorunuydu.
Ülkede tamamı yabancılar tarafından inşa edilmiş 4112 kilometre
uzunluğunda demiryolu vardı. Yabancı şirketlerin işlettiği bu
demiryollarında taşımacılık çok pahalıydı.
Ülkenin yol ihtiyacı daha Milli Mücadele yıllarında ele alınmaya
başlandı. Yapımına Birinci Dünya Savaşı yıllarında başlanan ve 80
kilometresi yapılan, Ankara-Sivas hattının inşasına devam edilerek 127.
kilometredeki İzzettin İstasyonu’na kadar dar bir demiryolu yapıldı.[1]
Karayollarının geliştirilmesi için 21 Şubat 1921’de kabul edilen “Tarik
Bedeli Nakdisi” Kanunu ile 18-60 yaşları arasındaki erkekler yol
vergisine tâbi tutulmuşlardır.[2]
Milli Mücadele başarıya ulaşıp da bağımsızlık kazanıldığı zaman ülke
geri kalmışlığının yanında, bir de savaş nedeniyle tahrip olmuştu. Hem
geri kalmışlığı yenmek, hem de tahrip olmuş ülkeyi yeniden imar etmek
için büyük ve geniş bir çalışma programına ihtiyaç vardı. İşte bu
düşüncelerle ülkenin iktisat politikasını tespit etmek için İzmir’de
toplanan İktisat Kongresi’nde ulaştırma sorunu oldukça geniş bir biçimde
ele alındı.
Mustafa Kemal Kongre’yi açış konuşmasında “Memleketimizi,
bundan başka şimendiferler ile üzerinde otomobiller çalışır şoseler ile
şebeke haline getirmek mecburiyetindeyiz. Çünkü garbın ve cihanın
vesaiti bunlar oldukça, şimendiferler oldukça, bunlara karşı merkepler
ile, kağnı ile, tabiî yollar üzerinde müsabakaya çıkmanın imkânı
yoktur”[3] diyerek ulaşım ve ulaşım araçlarının önemine değinerek
ulaştırma alt yapısının geliştirilmesi gerektiğini belirtmiştir.
Ülkenin topyekün kalkınmasını hedefleyen yöneticiler İktisat Kongresi
kararları doğrultusunda, ülkenin gelişmesinin ana unsurlarından
birisinin de ulaştırma alt yapısı olduğu görüşünden hareketle, başta
demiryolları olmak üzere ulaşım imkânlarının geliştirilmesi için
çalışmalara başlamışlardır. 1923 Umuru Nafıa Programı ile ülkeyi
doğu-batı yönünde geçen ve şube hatlarıyla merkez ve limanlara bağlanan
demiryolu ağı planlanmıştır.[4]
Ancak Milli Mücadele’nin başından 22 Nisan 1924’e kadar geçen sürede
milli bir ulaşım politikasından bahsedilemez. Bu dönemde özellikle
demiryolu politikası liberal esaslara dayanıyordu.[5]
Demiryolları gibi
büyük sermayelere ihtiyaç duyulan bayındırlık işlerinin milli sermaye ve
milli teşebbüsle başarılması mümkün görülmüyordu. Büyük önem verilmekte
olan demiryollarının bir an evvel gerçekleştirilmesi için ülkenin
bağımsızlığına zarar vermemek ve mevcut kanunlara uymak şartı ile
yabancı sermayeye izin verilmişti.
Bu düşünceyle Ankara’dan başlayarak Akdeniz ve Karadeniz’e ulaşmak
kaydıyla, Doğu Anadolu’dan Musul’a kadar yaklaşık 4000 kilometrelik bir
demiryolunun inşası için Amerikalı Chester ile imzalanan sözleşme 9
Nisan 1923 günü TBMM tarafından onaylandı.[6]
Yine aynı düşünceyle
Lozan’da, Türkiye’de daha önce imtiyazla demiryolu yaparak işleten
şirketlerin statüleri kabul edilmişti.[7]
Ancak Osmanlı döneminde olduğu
gibi yabancı siyasi etki ve nüfuzlarına yol açacak herhangi bir görüşe
hayat hakkı verilmedi.
Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda Tablo l’de görüldüğü gibi ülkede
4112 kilometre demiryolu vardı. Bu demiryollarından 3756 kilometresi
imtiyazlı yabancı şirketler tarafından inşa edilmişti. Doğu Anadolu’daki
356 kilometre demiryolu ise işgal yıllarında Ruslar tarafından inşa
edilmişti.
Tablo 1:1923 Yılında Türkiye’deki Demiryolları
** Askeri amaçlarla inşa edilen Ankara-Yahşihan-İzzettin arasındaki 127 km.’lik dar demiryolu tabloya dahil edilmemiştir.
Kaynak: istatistik Umum Müdürlüğü 1928 istatistik Yıllığı
Yabancı şirketler tarafından inşa edilen ve bir ağaç görüntüsünde
limanlardan iç bölgelere uzanan bu demiryolları ülke çıkarlarından
ziyade, emperyalist devletlerin çıkarlarına göre inşa edilmişlerdi.
İzmir-Kasaba hattı İzmir’den Afyon’a, şube hattıyla da Soma üzerinden
Bandırma’ya ulaşıyordu. İzmir-Aydın hattı ise, Denizli ve Dinar
üzerinden Eğridir’e kadar uzanıyordu. Anadolu hattı ise, Eskişehir
üzerinden Ankara ve Konya’ya ulaşıyordu. Konya’dan başlayan Bağdat hattı
Adana üzerinden Irak’a geçiyordu. Şark demiryolları da ülkenin Avrupa
ile bağlantısını sağlıyordu. Ruslardan kalan Erzurum-Sarıkamış-Sınır
demiryolu hattının haricinde Ankara’nın doğusunda demiryolu yoktu.
4112 kilometrekarelik demiryolunun ülkenin ulaşım ihtiyacını
karşılaması mümkün değildi. Üstelik ülkenin büyük bir bölümünde
demiryolu bulunmuyordu. Bu sebeplerle Cumhuriyetin ilk yıllarından
itibaren ulaşım sorununa 19. yüzyılın en etkili ve güvenilir ulaşım
sistemi olan demiryolları ile el atıldı.
Milli Mücadele’den bağımsız bir devlet olarak çıkan Türkiye
Cumhuriyeti, demiryolu politikasını ülke çıkarlarına uygun bir şekilde
belirleyecek bir güce sahipti. Nitekim araştırdığımız dönemde, Osmanlı
döneminde olduğu gibi dış baskılarla değil, ülke gerçeklerine dayalı,
ülkenin kalkınması ve savunulması gibi milli ihtiyaçlara göre tespit
edilen milli ve bağımsız bir demiryolu politikası izlenmiştir.
1923 – 1938 döneminde demiryolları ülkenin en önemli sorunu olmuş ve
büyük bir ciddiyetle ele alınmıştır. “Bir karış fazla şimendifer”
parolasıyla “milli vahdet, milli mevcudiyet, milli istiklal meselesi”
olarak örülmüştür.[8]
Üretim merkezlerini tüketim merkezlerine bağlayarak iktisadi bir denge kurmak, bunun yanında demiryollarının geçtiği bölgelerde iktisadi hayatta olduğu kadar sosyal hayat üzerinde de bir gelişmenin sağlanması amaçlanmıştır.
“Milli emniyet”, “sosyal ve iktisadi bir vasıta” gibi düşünülen demiryolları, Türkiye’nin “iktisadi gelişmesi, iktisadi seviyesi ve zirai tutumu noktasından lâzım olduğu kadar, vatanın geri kalmış bölgelerine ilim, irfan ve medeniyet nuru akıtmak; huzur, milli varlık ve milli emniyet açısından da bir zorunluluk”9 olarak görülüyordu. Demiryolu yapımlarının ülkenin doğusuna yönelmesi hem bölgenin imarı hem de bu bölgedeki asayişsizliğin ortadan kaldırılması şeklinde açıklanıyordu. [10]
Üretim merkezlerini tüketim merkezlerine bağlayarak iktisadi bir denge kurmak, bunun yanında demiryollarının geçtiği bölgelerde iktisadi hayatta olduğu kadar sosyal hayat üzerinde de bir gelişmenin sağlanması amaçlanmıştır.
“Milli emniyet”, “sosyal ve iktisadi bir vasıta” gibi düşünülen demiryolları, Türkiye’nin “iktisadi gelişmesi, iktisadi seviyesi ve zirai tutumu noktasından lâzım olduğu kadar, vatanın geri kalmış bölgelerine ilim, irfan ve medeniyet nuru akıtmak; huzur, milli varlık ve milli emniyet açısından da bir zorunluluk”9 olarak görülüyordu. Demiryolu yapımlarının ülkenin doğusuna yönelmesi hem bölgenin imarı hem de bu bölgedeki asayişsizliğin ortadan kaldırılması şeklinde açıklanıyordu. [10]
Bu düşünceleri gerçekleştirmek amacıyla takip edilen milli ve
bağımsız demiryolu politikası başlıca iki yönde gelişti. Bunlardan
birincisi, milli bütünlüğün ve milli iktisadın ihtiyaçlarını
karşılayacak ağ biçimindeki yapıyı oluşturmak için yeni demiryolları
inşa etmekti. İkincisi ise, yabancı şirketlerin ellerindeki
demiryollarını satın almak ve demiryollarına milli bir nitelik
kazandırmaktı.
ŞİMENDİFER POLİTİKASI
ŞİMENDİFER POLİTİKASI
Cumhuriyetin demiryolu politikası herşeyden önce inşa politikasına
dayanmaktaydı. Amaç, ülkedeki demiryolu şebekesini mümkün olduğu kadar
kısa bir sürede genişletmekti. Mali yetersizlik sebebiyle şirketlerin
elindeki demiryollarının devletleştirilmesi yoluna gidilmek
istenmiyordu. İsmet İnönü, inşa politikasının gerekçesini şöyle
açıklıyordu. “Bence şimendifer politikası herşeyden evvel yeni inşaat
politikası idi… Bana şimendiferlerde esas politikamın ne olacağını
sordukları zaman bir karış şimendifer demiştim. Yeni inşaat gibi muazzam
bir masrafa girerken eski şimendiferleri devletleştirmek gibi bir
masrafa girmek istemiyordum”. [11]
Ancak TBMM 22 Nisan 1924’te kabul ettiği bir kanun [12] ile Anadolu
hattının satın alınmasına karar verince inşa politikası ile
millileştirme politikası aynı anda başlamıştır. Fakat bu hattın
millileştirilmesi ancak 1928’de gerçekleşecek, esas millileştirmeler ise
1930’lu yıllarda yapılacaktır.
Cumhuriyet Hükümeti Ankara’yı başkent seçtiğinde, yeni hükümet
merkezinin İstanbul, İzmir, Aydın, Konya, Eskişehir, Adana gibi
şehirlerle bağlantısı olup, ülkenin diğer bölgeleri ve Sivas, Samsun,
Erzurum, Kayseri, Malatya, Diyarbakır gibi önemli şehirleriyle demiryolu
bağlantısından tamamen yoksundu. Halbuki hükümet merkezinin önemli
şehirlerle demiryolu bağlantısı ilk akla gelen zorunluluktu. Bunun için
ilk iş olarak Ankara’nın yeni hatlarla ülkenin başlıca bölge ve
şehirlerine bağlanması konusu ele alınmış, Ankara-Sivas, Samsun-Sivas
hatlarının yapılması kararlaştırılmıştır.
1927’ye kadar yalnız iki hat üzerinde ve yavaş giden demiryolu
inşaatları, 1927’den itibaren orta vadeli kredi sağlayan yabancı inşaat
şirketlerinin devreye girmesi ile hem inşaatına başlanan hat sayısı
artmış hem de demiryolu inşaatları hızlanmıştır.[13]
1920’li yıllarda demiryolu hatlarının güzergâhlarının tespitinde
kararsız davranılmıştır. Ankara-Sivas hattının hiçbir önemli merkeze
uğramadan Sivas’a ulaşması kararlaştırılmış iken, ekonomik olmayacağı
düşüncesiyle daha sonra güzergâh değiştirilerek Kayseri üzerinden
Sivas’a ulaştırılmıştır.[14] Yine Ankara-Ereğli hattı, Ankara’nın
batısından Ereğli’ye direk olarak yapılması kararlaştırılmış iken,
kıyıdan ülke içine direk hat yapılması askeri yönden sakıncalı görülmüş
ve Ankara’nın doğusundan biraz da dolaştırılarak Ereğli’ye ulaşılması
için yeni bir güzergâh tespit edilmiştir.[15]
Diğer taraftan Bağdat hattı üzerindeki Arade [l6] istasyonundan kuzeye doğru yapımı düşünülen Arade-Diyarbakır-Ergani hattı askeri yönden sakıncalı görüldüğü gibi idari ve iktisadi yönden de ülkeye bir fayda sağlamayacağı gerekçesiyle hattın yapımı durdurulmuştur. “ Daha sonra Ergani ve Diyarbakır’a ulaşacak hattın güzergâhı Keller (Fevzipaşa) – Malatya – Ergani – Diyarbakır olarak tespit edilmiştir.[17]
Diğer taraftan Bağdat hattı üzerindeki Arade [l6] istasyonundan kuzeye doğru yapımı düşünülen Arade-Diyarbakır-Ergani hattı askeri yönden sakıncalı görüldüğü gibi idari ve iktisadi yönden de ülkeye bir fayda sağlamayacağı gerekçesiyle hattın yapımı durdurulmuştur. “ Daha sonra Ergani ve Diyarbakır’a ulaşacak hattın güzergâhı Keller (Fevzipaşa) – Malatya – Ergani – Diyarbakır olarak tespit edilmiştir.[17]
Aynı kararsızlık demiryollarının dar ya da normal olarak inşalarında
da söz konusu olmuştur. Örneğin, Ankara-Sivas ve Samsun-Sivas
demiryollarının normal hat olarak inşasına başlanmış iken,
Arade-Diyarbakır-Ergani demiryolu dar olarak inşa edilmeye başlanmıştır.
Ankara-Ereğli hattının ise önce normal, sonra dar, sonra yine normal
olarak inşası kararlaştırılmıştır. Halbuki ülkedeki demiryollarının bir
kısmının dar ve bir kısmının da normal olarak yapılması hem iktisadi hem
de askeri açıdan sakıncalı idi. Nitekim Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisi
Fevzi Paşa hatların dar yapılmasına karşı çıkmıştır.[18]
Hükümetin bu konuda Nafıa Vekaleti’nin görüş istemesi üzerine Nafıa Vekili Behiç (Erkin) Bey’in başkanlığında bir komisyon kurulmuştur. 17 Şubat 1926 – 21 Şubat 1926 tarihleri arasında çalışmalarını sürdüren komisyonun hazırladığı raporda şöyle denmekteydi: “Kütahya-Balıkesir, Ulukışla-Kayseri ve Ankara-Sivas hattı Kayseri’ye kadar normal hat (1.435 m) olarak inşa edilmelidir. Bunun haricinde Adapazarı-Eskişehir-Ankara-Kayseri-Sivas hattının dışında kalan bölgelerde dar hat inşası uygundur, inşası devam eden Samsun-Sivas hattı hemen dar hatta çevrilmeli, ayrıca Ankara-Ereğli hattı yine dar olarak inşa edilmelidir”.[19]
Komisyon yine aynı raporda “normal hat yerine dar hat inşası ile inşa harcamalarında % 30 ve inşa süresinde de % 25 tasarruf sağlanacağını ve Ankara-Ereğli, Samsun-Sivas, Kayseri-Sivas ile Keller-Malatya-Diyarbakır hatlarının dar olarak inşası halinde yaklaşık 40 milyon lira tasarruf sağlanacağı” şeklinde görüş bildirmektedir.
Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisi Fevzi Paşa 20 Şubat 1926’da,
komisyonun çalışmalarına katılarak çeşitli genişlikteki hatların
birleşme noktasında yapılacak aktarmanın askeri nakliyat açısından
sakıncalı olacağı, dolayısıyla yeni hatlar yapılacaksa,
Ankara-Eskişehir-Konya-Ulukışla-Ankara halkasıyla, Bağdat demiryolunun
da dar hatta çevrilmesi şeklinde görüş bildirdi ise de,komisyon bu
görüşe katılmamıştır.[20]
Fakat bu rapordan çok kısa bir süre sonra, hükümetin Samsun-Sivas
hattının dar hatta çevrilmesinin mümkün olup olmadığı konusunda görüş
istemesi üzerine Nafıa Vekaleti 17 Mart 1926’da bu defa da önceki
raporun tam aksine özetle : “Dar hattın bölgenin iktisadi ihtiyaçlarına
cevap veremeyeceği ve o ana kadar geniş hat için yapılan harcamanın boşa
gideceği dolayısiyle hattın geniş olarak inşası uygundur”[21] şeklinde
görüş bildirmiştir.
Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisi Fevzi Paşa ise ülkede yapılacak
demiryollarının bir kısmının dar bir kısmının da geniş olarak inşasına
karşı çıkmıştır. Fevzi Paşa bu konuda da 22 Şubat 1926’da başvekalete
gönderdiği yazıda “Hatların değişik boyutta yapılmasının aktarma
gerektireceği bunun da zaman kaybına sebep olacağını belirttikten sonra
aktarma istasyonlarının bombalanması ile askeri nakliyatın kesintiye
uğrayacağını ifade ederek, yapılacak hatların aynı genişlikte olmasını
istemiştir.[22]
Teknik adamların hem zaman hem de para açısından daha ucuza mal
olacağı düşüncesiyle dar demiryolu yapılmasına taraftar olmalarına
rağmen sonuçta, askeri ihtiyaçlar gözönüne alınarak hatların geniş
olarak inşası kararlaştırılmıştır.[23]
1924 – 1930 döneminde giderek artan bir hızla devam eden demiryolu
inşaatları 1929 dünya ekonomik buhranının Türkiye’yi etkisine almasıyla
1931 ve 1932 yıllarında yavaşladığı gibi planlanan yeni demiryollarının
yapımlarına da başlanamamıştı.[24]
Buhranın etkisinin azalmasıyla 1933, demiryolu inşaatlarının hızlandığı ve özellikle yeni inşaatların başladığı yıl olmuştur. Fevzipaşa-Diyarbakır hattının kalan Ergani-Diyarbakır bölümünde inşaat hazırlanırken, Afyon-Karakuyu, Sivas-Erzurum, Malatya-Çetinkaya, Filya-Ereğli hatlarının inşasına başlanmıştır.
Buhranın etkisinin azalmasıyla 1933, demiryolu inşaatlarının hızlandığı ve özellikle yeni inşaatların başladığı yıl olmuştur. Fevzipaşa-Diyarbakır hattının kalan Ergani-Diyarbakır bölümünde inşaat hazırlanırken, Afyon-Karakuyu, Sivas-Erzurum, Malatya-Çetinkaya, Filya-Ereğli hatlarının inşasına başlanmıştır.
Fakat bu hatların inşasında bazı önemli değişiklikler olmuştur.
1933’de Ergani-Diyarbakır hattı ve 1934’de Sivas-Erzurum hattı için
hazine tahvilleri çıkarılarak iç borçlanmaya gidilmiştir. Bu durum kredi
sağlama yoluyla demiryolu ihalelerinde üstünlük elde eden yabancı
şirketlerin üstünlüğüne son verdi.
İlk defa yaklaşık 690 km.’lik Sivas-Erzurum ve Malatya-Çetinkaya hatlarının ihalesini bir Türk şirketi kazandı.[25] Bu ihale demiryolu yapımlarında bir dönüm noktası oldu. Cumhuriyet yöneticileri bu ihaleden sonra “bir karış daha şimendifer” sloganı yerine “Türk bilgisi, Türk sermayesi, Türk müteahhidi ve Türk işçisi ile demiryolu” sloganını kullanmaya başladı. Demiryolu yapımlarındaki anlayışın değişmesinde, 1923-1933 döneminde Türk teknik elemanları ve müteahhitlerinin sayı ve beceri düzeylerinin artması yanında, yabancı şirketlerin kredi sağlama imkânlarının buhran sebebiyle azalmasının da etkisi vardır.[26]
İlk defa yaklaşık 690 km.’lik Sivas-Erzurum ve Malatya-Çetinkaya hatlarının ihalesini bir Türk şirketi kazandı.[25] Bu ihale demiryolu yapımlarında bir dönüm noktası oldu. Cumhuriyet yöneticileri bu ihaleden sonra “bir karış daha şimendifer” sloganı yerine “Türk bilgisi, Türk sermayesi, Türk müteahhidi ve Türk işçisi ile demiryolu” sloganını kullanmaya başladı. Demiryolu yapımlarındaki anlayışın değişmesinde, 1923-1933 döneminde Türk teknik elemanları ve müteahhitlerinin sayı ve beceri düzeylerinin artması yanında, yabancı şirketlerin kredi sağlama imkânlarının buhran sebebiyle azalmasının da etkisi vardır.[26]
1933-1938 döneminde yapımına daha önceki yıllarda başlanan
Fevzipaşa-Diyarbakır, Irmak-Filyos hatları yanında, Malatya-Çetinkaya,
Afyon-Karakuyu, Filyos-Zonguldak gibi önemli hatların inşasına
başlanarak bitirilmiştir. Yine yapımına başlanan Sivas-Erzurum hattı
Erzincan’a kadar ulaşmıştır. Ancak bu dönemde de güzergâhların
tesbitinde kararsızlık görülmektedir. Diyarbakır’dan Irak ve İran
sınırlarına yapılacak demiryolunun, İran bölümünün güzergâhı önce
Diyarbakır-Kurtalan-Tatvan-Van şeklinde iken daha sonra
Elazığ-Muş-Tatvan-Van olarak değiştirilmiştir. [27]
Araştırdığımız 1923-1938 döneminde milli savunma ile ilgili kaygılar
ağır basmakla birlikte, bütünleşmiş bir iç pazar yaratmaya yönelik
çalışmalar olumlu sonuç vermiş, Ankara-Zonguldak, Fevzipaşa-Diyarbakır,
Samsun-Sivas gibi ana hatların yapımı gerçekleştirilmiştir. Yine bu
dönemde ana hatların yanı sıra iltisak hatlarının yapımına önem
verilmiştir. Hem askeri yönden avantaj sağlaması, hem de ülke içinde mal
dolaşımının daha kolay ve daha yaygın yapılabilmesi için
Kütahya-Balıkesir, Afyon-Karakuyu, Malatya-Çetinkaya iltisak hatları
yapılmıştır. Böylece 19. yüzyılda yarı sömürge iktisadi yapının
yarattığı ağaç biçimindeki demiryolları milli iktisadın ihtiyaç duyduğu
ağ şekline dönüştürülmeye çalışılmıştır.
Araştırdığımız dönemde millileştirme politikasına gelince;
demiryollarının millileştirilmesinde Birinci Dünya Savaşı ve Milli
Mücadele yılları sırasında hatların yabancı şirketlerin elinde
bulunmasının yarattığı stratejik sakıncalar önemli rol oynadı.[28]
Bununla birlikte demiryollarının özelliğine ve bulundukları bölgelere göre iktisadi, siyasi ve askeri sebepler de etkili olmuştur. Aslında Cumhuriyetin ilk yıllarında hükümet yabancı demiryolu şirketlerinin millileştirilmesinden yana değildi. Ancak hükümet Milli Mücadele’de el koyduğu Anadolu hattını şirkete devretmek için TBMM’ne gönderdiğinde, şirket hisselerinin İngiliz sermayesinin eline geçtiği ortaya çıktı.29 TBMM yapılan görüşmelerde[30]
İstanbul’dan başlayarak Anadolu ortalarında Ankara ve Konya’ya ulaşan, stratejik önemi olan bu hattın İngilizler tarafından siyasi baskı aracı olarak kullanılabileceği, dolayısiyle hattın satın alınması hakkında görüş birliğine varılmıştır. Bunun üzerine yeni sözleşme onaylanmayarak 24 Nisan 1924’te kabul edilen 506 numaralı kanunla[31] hattın satın alınması için hükümete yetki verilmiştir.
Bununla birlikte demiryollarının özelliğine ve bulundukları bölgelere göre iktisadi, siyasi ve askeri sebepler de etkili olmuştur. Aslında Cumhuriyetin ilk yıllarında hükümet yabancı demiryolu şirketlerinin millileştirilmesinden yana değildi. Ancak hükümet Milli Mücadele’de el koyduğu Anadolu hattını şirkete devretmek için TBMM’ne gönderdiğinde, şirket hisselerinin İngiliz sermayesinin eline geçtiği ortaya çıktı.29 TBMM yapılan görüşmelerde[30]
İstanbul’dan başlayarak Anadolu ortalarında Ankara ve Konya’ya ulaşan, stratejik önemi olan bu hattın İngilizler tarafından siyasi baskı aracı olarak kullanılabileceği, dolayısiyle hattın satın alınması hakkında görüş birliğine varılmıştır. Bunun üzerine yeni sözleşme onaylanmayarak 24 Nisan 1924’te kabul edilen 506 numaralı kanunla[31] hattın satın alınması için hükümete yetki verilmiştir.
Anadolu hattının satın alınması için şirketle yapılan görüşmelerin
çok uzun sürmesi ve 1928’de yapılan sözleşme ile ilk yıllarda oldukça
yüksek ödeme yapmak zorunda kalınması yanında, bu yıllarda önemli
demiryolu hatlarının yapımı ve dünya ekonomik buhranı gibi sebepler
1933’e kadar diğer demiryolu hatlarının millileştirilmesine engel
olmuştur.
Ancak 1934’e gelindiğinde demiryolu inşaatlarında önemli bir gelişme
sağlanmıştı. Artık sıra yabancı şirketlerin ellerindeki hatların
millileştirilerek bütün ülke şebekesinin milli bir demiryolu idaresi
altında bir elde toplanmasına gelmişti.[32]
Dolayısiyle 1934-1937 döneminde millileştirme işlemine hız verilmiştir. 1934 ve 1935’deki millileştirmelerde iktisadi sebepler etkili olurken, 1937’de Şark Demiryolları’nın millileştirilmesinde yaklaşan İkinci Dünya Savaşı sebebiyle askeri etkenler rol oynamıştır.
Dolayısiyle 1934-1937 döneminde millileştirme işlemine hız verilmiştir. 1934 ve 1935’deki millileştirmelerde iktisadi sebepler etkili olurken, 1937’de Şark Demiryolları’nın millileştirilmesinde yaklaşan İkinci Dünya Savaşı sebebiyle askeri etkenler rol oynamıştır.
Demiryolu taşımacılığında verimi ve kapasiteyi artırmak, iktisadi ve
ülkenin savunulması bakımından oldukça önemliydi. Halbuki hem
yapılışları hem de kullanılan işletme araçları bakımından yeterli
olmayan, üstelik çok bakımsız kalan imtiyazlı hatların sahibi, yabancı
şirketler bu konulara ilgisiz kalıyor, para harcamaktan kaçmıyorlardı.[33]
Diğer taraftan hükümet tarifelerde indirime giderek hem iktisadi hem de tarım kesimi ve tarım ürünleri ihracatlarını korumaya çalışırken, şirketler uyguladığı yüksek tarifelerle özellikle tarım üreticilerini zor durumda bırakmıştı. [34] Üstelik tarife indirimlerine rağmen devlet demiryolları kâr ederken, şirketler yüksek tarifelere rağmen zarar etmekteydiler. [35]
Sözleşme gereğince şirketlere belirli bir km garantisi sağlandığı için aradaki fark, hükümet tarafından ödeniyordu. Bu durum da yabancı şirketlerin elindeki demiryollarının millileştirilmesi için bir gerekçe yaratıyordu.
Diğer taraftan hükümet tarifelerde indirime giderek hem iktisadi hem de tarım kesimi ve tarım ürünleri ihracatlarını korumaya çalışırken, şirketler uyguladığı yüksek tarifelerle özellikle tarım üreticilerini zor durumda bırakmıştı. [34] Üstelik tarife indirimlerine rağmen devlet demiryolları kâr ederken, şirketler yüksek tarifelere rağmen zarar etmekteydiler. [35]
Sözleşme gereğince şirketlere belirli bir km garantisi sağlandığı için aradaki fark, hükümet tarafından ödeniyordu. Bu durum da yabancı şirketlerin elindeki demiryollarının millileştirilmesi için bir gerekçe yaratıyordu.
Hükümet 1934’e kadar bu konularla ilgili olarak devamlı şirketlerle
uğraşmak zorunda kalmıştı. Ancak hükümet 1934’ten itibaren, ülkenin
gelişmesine önemli bir katkısı bulunan demiryollarının, sadece kazanç
kaygısıyla çalışan bu hatları, günün şartlarına göre yenilemeyen
şirketlerin istediği gibi idare etmesine izin vermemiş, 1934’te
İzmir-Kasaba, 1935’te İzmir-Aydın demiryolu şirketlerini
millileştirmiştir.
Devletin bu dönemde yabancı şirketleri satın almaya gitmesinde bir
başka neden de dış konjektörün çok elverişli olmasıdır. Buhran içindeki
belirsizlikler içinde yabancı şirketler demiryollarını oldukça uygun
şartlarda satışa razı olmuşlardır.[36]
Bursa-Mudanya ve Samsun Sahil demiryolu hatlarının satın alınmasında
ise şirketlerin zararları dolayısıyla hatların işletilmelerini
durdurmaları etkili olmuştur. Bu demiryollarının bulundukları bölgelerin
iktisadi şartlarını gözönüne alan Hükümet iktisadi açıdan hatların
işletilmesinde fayda gördüğü için hatların satın alınmasını
kararlaştırmıştır.
1928’de Anadolu demiryolu hattının satın alınmasıyla başlayan
millileştirme çabaları ile 1938’e kadar şirketlerin elindeki
demiryollarından 3387 kilometresi satın alınmıştır.
Araştırdığımız dönemde demiryolu politikasının tek bir hedefe
yöneldiğini ifade edebilmek mümkün değildir. Milli savunma ile ilgili
kaygılar ağır basmakla birlikte, bütünleşmiş bir iç pazar yaratılmaya
çalışılmıştır. Yapılan demiryolları yalnız milli birlik, milli savunma
ve bağımsızlığın bir gereği değil, bunlarla birlikte milli iktisat için
de zorunluluk olarak görülmüştür. Dönemin yöneticileri tarafından
demiryollarının “Ülkenin hayatı, emniyeti, milli birliği, siyasi varlığı
ve milli iktisadın gelişmesi”[37] için yapıldığı sık sık dile
getirilmiştir.
Yabancılar, yapılan demiryollarının siyasi ve askeri amaçlı olduğunu
iddia etmişlerdir.[38] Bu iddialar bir noktaya kadar doğru olmakla
birlikte gerçekleri tam olarak yansıtmaz. Askeri ve siyasi hedefler söz
konusu olmakla birlikte iktisadi ve sosyo-kültürel hedefler de
gözetilmiştir.
Sonuç olarak, Atatürk döneminde ulaştırma sorununa demiryolları ile
çare bulunmaya çalışılmıştır. Bu 15 yıllık sürede yabancı şirketlerden
satın alınan 3387 kilometre demiryolu için 42.515.486 TL. ödenmiştir.
Yine aynı dönemde 341.599.424 TL. harcanarak 2815 kilometre demiryolu
inşa edilmiştir.39 Böylece 1923’de 4112 kilometre olan demiryolu
uzunluğu 1938’de 6927 kilometreye ulaşmıştır. 1938’den günümüze kadar
geçen 57 yılda yaklaşık, 1500 kilometre demiryolu yapıldığı gözönüne
alınırsa, Atatürk döneminde yapılan demiryollarının önemi daha iyi
anlaşılacaktır.
1 Müderrisoğlu, Kurtuluş Savaşının Mali Kaynakları, Ankara, 1981, s. 83.
2 Karayolları Genel Müdürlüğü, Cumhuriyetin 50. Yılında Karayollarımız, Ankara, 1973, s. 35.
3 G. Ökcün, Türkiye İktisat Kongresi, Ankara, 1981, s. 255.
4 Unsal Yavuz, “Askeri Strateji Açısından Türkiye’deki Demiryolları (1856-1923)”, Birinci Askeri Tarih Semineri Bildiriler II, Ankara, 1983, s. 187.
5 M. Arslan Abisel, “Demiryol Politikamızın 25. Yıl Dönümü”, Demiryolları Dergisi, Cilt 23, Sayı 285-287, Eylül 1949, s. 53.
6 Y. S. Tezel, “Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi Anti-Emperyalist miydi? Chester Ayrıcalığı”, A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Cilt XXV, (Aralık 1970), Ankara, 1970, s. 294.
7 12 numaralı Osmanlı Devleti’nde verilmiş imtiyazlara ilişkin protokol. Bkz. İsmail Soysal, Türkiye’nin Siyasal Andlaşmaları, Ankara, 1989, s. 196-201.
8 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün 30 Ağustos 1930 tarihli Sivas Konuşması, Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1.Kanun 1930, s. 270-285.
9 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün 30 Ağustos 1930 tarihli Sivas Konuşması, Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1.Kanun 1930, s. 270-285.
10 C. Orhan Tütengil, İçtimai ve İktisadi Bakımdan Türkiye’nin Karayolları, İstanbul, 1961, s. 28.
11 Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1. Kanun 1930, s. 278.
12 22 Nisan 1924 tarih ve 506 Numaralı Anadolu Demiryollarının Mübayasına ve Demiryolları Müdüriyet-i Umumiyesinin Teşkilat ve Vazifesine Dair Kanun için bkz. T.B.M.M. Kavanin Mecmuası, Cilt 2, s. 410.
13 1927’ye kadar Ankara-Sivas ve Samsun hatlarının inşasına başlanılmış iken 1927’de Kütahya-Balıkesir, Ulukışla-Kayseri, Ankara-Ereğli ve Fevzipaşa-Malatya-Diyarbakır gibi önemli hatların inşasına başlanılmıştır.
14 T. C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 93.
15 13 Kanunuevvel 1926 tarih ve 1/1015 numaralı, Ankara-Ereğli Demiryolunun İnşa ve İşletilmesi Hakkındaki Kanunun İkinci Maddesinin Tadiline Dair Kanun Layihası ve Bütçe ve Muazzene-i Maliye Encümenleri Mazbataları. Bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 26, s. 96-97.
16 Bağdat hattı üzerindeki Arade, bugün Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı Akdoğan Köyüdür.
17 21 Kanunuevvel 1341 (1925) tarih ve 1/806 numaralı Arade-Diyarbakır-Ergani Demiryolu İnşasının Tevkifi Hakkında Başvekaletten Gelen Kanun Layihası ve Nafıa ve Muvazenei Maliye Encümenleri Mazbataları. Bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 21-22, Sıra No: 82, s. 2.
18 Bu konuda bkz. Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 18.
19 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
20 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
21 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
22 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 18.
23 Bu konuda bkz. Eskişehir Milletvekili İzzet Arukan’ın 26 Mayıs 1939 tarihli konuşması, T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 6, Cilt 2, s. 297.
24 T.C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 18.
25 Cumhuriyet Arşivi, 030-18, Kutu No: 152, Belge No: 55.
26 İlhan Tekeli, Selim İlkin, Uygulamaya Geçerken Türkiye’de Devletçiliğin Oluşumu, s. 256-257.
27 Bu konuda bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 6, Cilt 11, s. 18.
28 Y. Sezai Tezel, Cumhuriyet Döneminin İktisadi Tarihi 1923-1950, Ankara, 1986, s. 177.
29 M. Arslan Abisel, Bir Karış Fazla Şimendifer, Ankara, 1948, s. 43.
30 Meclis’te yapılan görüşmeler için bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 8/1, s. 1066-1081.
31 22 Nisan 1924 Tarih ve 506 Numaralı Anadolu Demiryollarının Mübayasına ve Devlet Demiryolları Müdüriyeti Umumiyesinin Teşkilat ve Vazifelerine Dair Kanun için bkz. T.B.M.M. Kavanin Mecmuası, s. 410.
32 Yunus Nadi, “Ecnebi Sermayeli Son Şimendifer de Satın Alınıyor”, Cumhuriyet, 30 Ocak 1936.
33 T.C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 68.
34 “Devlet Demiryollarında Nakliyat Kolaylıkları”, Hakimiyet-i Milliye, 25 Ağustos 1934.
35 Yalnız İzmir-Kasaba hattının 1933 yılı açığı 500.000 liraya ulaşmıştı. Bkz. Ayın Tarihi, Sayı 6, Haziran 1934, s. 23.
36 İlhan Tekeli, Selim İlkin, a.g.e., s. 339.
37 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün Sivas konuşması. Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70, I. Kanun 1930, s. 270-285 ve Nafıa Vekili Recep (Peker) Bey’in 22 Mayıs 1930 tarihli Meclis konuşması, T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 3, Cilt 19, s. 175.
38 Bu konuda bkz. H. Colonel Woods, Economic Conditions In Turkey, London, 1934, s. 28 ve “Turkey-Railway Extensions in Asia Minor-Drought in Anatolia”, The Economist, September 8,1928, s. 433-434.
39 İsmail Yıldırım, Cumhuriyet Döneminde Demiryollarımızdaki Gelişmeler, Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ankara, 1993, s. 192 ve 218.
Kaynak:http://www.atam.gov.tr/dergi/sayi-35/ataturk-donemi-demiryolu-politikasina-bir-bakis
2 Karayolları Genel Müdürlüğü, Cumhuriyetin 50. Yılında Karayollarımız, Ankara, 1973, s. 35.
3 G. Ökcün, Türkiye İktisat Kongresi, Ankara, 1981, s. 255.
4 Unsal Yavuz, “Askeri Strateji Açısından Türkiye’deki Demiryolları (1856-1923)”, Birinci Askeri Tarih Semineri Bildiriler II, Ankara, 1983, s. 187.
5 M. Arslan Abisel, “Demiryol Politikamızın 25. Yıl Dönümü”, Demiryolları Dergisi, Cilt 23, Sayı 285-287, Eylül 1949, s. 53.
6 Y. S. Tezel, “Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi Anti-Emperyalist miydi? Chester Ayrıcalığı”, A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Cilt XXV, (Aralık 1970), Ankara, 1970, s. 294.
7 12 numaralı Osmanlı Devleti’nde verilmiş imtiyazlara ilişkin protokol. Bkz. İsmail Soysal, Türkiye’nin Siyasal Andlaşmaları, Ankara, 1989, s. 196-201.
8 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün 30 Ağustos 1930 tarihli Sivas Konuşması, Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1.Kanun 1930, s. 270-285.
9 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün 30 Ağustos 1930 tarihli Sivas Konuşması, Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1.Kanun 1930, s. 270-285.
10 C. Orhan Tütengil, İçtimai ve İktisadi Bakımdan Türkiye’nin Karayolları, İstanbul, 1961, s. 28.
11 Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1. Kanun 1930, s. 278.
12 22 Nisan 1924 tarih ve 506 Numaralı Anadolu Demiryollarının Mübayasına ve Demiryolları Müdüriyet-i Umumiyesinin Teşkilat ve Vazifesine Dair Kanun için bkz. T.B.M.M. Kavanin Mecmuası, Cilt 2, s. 410.
13 1927’ye kadar Ankara-Sivas ve Samsun hatlarının inşasına başlanılmış iken 1927’de Kütahya-Balıkesir, Ulukışla-Kayseri, Ankara-Ereğli ve Fevzipaşa-Malatya-Diyarbakır gibi önemli hatların inşasına başlanılmıştır.
14 T. C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 93.
15 13 Kanunuevvel 1926 tarih ve 1/1015 numaralı, Ankara-Ereğli Demiryolunun İnşa ve İşletilmesi Hakkındaki Kanunun İkinci Maddesinin Tadiline Dair Kanun Layihası ve Bütçe ve Muazzene-i Maliye Encümenleri Mazbataları. Bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 26, s. 96-97.
16 Bağdat hattı üzerindeki Arade, bugün Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı Akdoğan Köyüdür.
17 21 Kanunuevvel 1341 (1925) tarih ve 1/806 numaralı Arade-Diyarbakır-Ergani Demiryolu İnşasının Tevkifi Hakkında Başvekaletten Gelen Kanun Layihası ve Nafıa ve Muvazenei Maliye Encümenleri Mazbataları. Bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 21-22, Sıra No: 82, s. 2.
18 Bu konuda bkz. Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 18.
19 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
20 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
21 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
22 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 18.
23 Bu konuda bkz. Eskişehir Milletvekili İzzet Arukan’ın 26 Mayıs 1939 tarihli konuşması, T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 6, Cilt 2, s. 297.
24 T.C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 18.
25 Cumhuriyet Arşivi, 030-18, Kutu No: 152, Belge No: 55.
26 İlhan Tekeli, Selim İlkin, Uygulamaya Geçerken Türkiye’de Devletçiliğin Oluşumu, s. 256-257.
27 Bu konuda bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 6, Cilt 11, s. 18.
28 Y. Sezai Tezel, Cumhuriyet Döneminin İktisadi Tarihi 1923-1950, Ankara, 1986, s. 177.
29 M. Arslan Abisel, Bir Karış Fazla Şimendifer, Ankara, 1948, s. 43.
30 Meclis’te yapılan görüşmeler için bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 8/1, s. 1066-1081.
31 22 Nisan 1924 Tarih ve 506 Numaralı Anadolu Demiryollarının Mübayasına ve Devlet Demiryolları Müdüriyeti Umumiyesinin Teşkilat ve Vazifelerine Dair Kanun için bkz. T.B.M.M. Kavanin Mecmuası, s. 410.
32 Yunus Nadi, “Ecnebi Sermayeli Son Şimendifer de Satın Alınıyor”, Cumhuriyet, 30 Ocak 1936.
33 T.C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 68.
34 “Devlet Demiryollarında Nakliyat Kolaylıkları”, Hakimiyet-i Milliye, 25 Ağustos 1934.
35 Yalnız İzmir-Kasaba hattının 1933 yılı açığı 500.000 liraya ulaşmıştı. Bkz. Ayın Tarihi, Sayı 6, Haziran 1934, s. 23.
36 İlhan Tekeli, Selim İlkin, a.g.e., s. 339.
37 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün Sivas konuşması. Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70, I. Kanun 1930, s. 270-285 ve Nafıa Vekili Recep (Peker) Bey’in 22 Mayıs 1930 tarihli Meclis konuşması, T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 3, Cilt 19, s. 175.
38 Bu konuda bkz. H. Colonel Woods, Economic Conditions In Turkey, London, 1934, s. 28 ve “Turkey-Railway Extensions in Asia Minor-Drought in Anatolia”, The Economist, September 8,1928, s. 433-434.
39 İsmail Yıldırım, Cumhuriyet Döneminde Demiryollarımızdaki Gelişmeler, Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ankara, 1993, s. 192 ve 218.
Kaynak:http://www.atam.gov.tr/dergi/sayi-35/ataturk-donemi-demiryolu-politikasina-bir-bakis
26 Mart 2015 Perşembe
Mısır Ro-Ro ve Transit Taşımacılığı Anlaşmasını Yenilemiyor.
Suriye’deki iç savaşın
ardından Türkiye’nin Ortadoğu ve Körfez ülkelerine açılan en önemli
kapısı olan Mısır’ın, Ro-Ro ve karayolu transit taşımacılığı anlaşmasını
tek taraflı iptal etmesi, Türkiye ihracatçısını ve nakliyecisini
vuracak.
@al-monitor
Körfez
ve Ortadoğu’ya ihraç yapan firmalar için öne çıkan alternatif yol
Süveyş Kanalı. Ancak Süveyş Kanalı’nın gemi başına maliyetleri 300-400
bin lira artıracağı belirtiliyor. Hataylı 55 nakliye firmasının bir
araya gelerek kurduğu Hatay Line Ro-Ro Yönetim Kurulu Başkanı İbrahim
Güler, Süveyş Kanalı seçeneğinin dışındaki alternatiflerin Ortadoğu ve
Körfez’e İhracatı durduracağını söyledi. Bunun ihracatçıya 5 milyar
dolarlık kayıp yaşatacağına dikkat çeken Güler, ayrıca pazarın Hindistan
ve Çin’e kaptırılacağını da kaydetti.
Hattın kapanmasının bölgeye nakliye için yatırım yapan lojistik sektörünü etkileyeceğini vurgulayan Güler, “Bölge nakliyatçıları zaten ‘imdat’ çığlıkları atıyor. Hattın durması, 9 bin nakliyatçının çok zor durumda kalması demek. Filonun iflas etmesi ise 9 milyon Euro’luk milli servetin yitirilmesi anlamına geliyor. Filonun başka bir hatta istikrarı yakalama durumu olmadığı gibi, Hatay nakliyecilerinin diğer hatlara yönelmesi de mevcut hatların dengesini de bozacaktır. Azerbaycan’a, Avrupa’ya yönelme, oradaki dengeyi altüst edecektir.
Nakliyecilerin malî dengelerinin bozulması, ayrıca işsizliği beraberinde getirecektir. Bu da Hatay’da yan sektörlerle birlikte 80-90 bin kişinin olumsuz etkilenmesi anlamına geliyor.” diye konuştu. Mısır’ın Port Said Limanı’nın kullanımı için 3 yıl önce Türkiye ile Mısır arasında imzalanan anlaşma nisanda sona erecek. Cumhurbaşkanı Muhammed Mursi’yi darbe ile yönetimden uzaklaştıran General Sisi, Türkiye ile bozulan ilişkilerden dolayı, 29 Ekim 2014’te, ‘Ro-Ro ve Karayolu Transit Taşımacılığı Alanında İşbirliğine Dair Mutabakat Muhtırası’nı tek taraflı iptal ederek anlaşmanın 24 Nisan 2015’te bitmesinin ardından yenilenmeyeceğini duyurdu.
Türkiye’nin Ortadoğu ve Körfez’e ulaşmak için Mısır güzergâhını kullanamaması nakliye sektörünü yakından ilgilendiriyor. Ro-Ro AŞ Yönetim Kurulu Başkanı İbrahim Güler, Türkiye’nin önünde İsrail Hayfa-Ürdün, İran ve Irak üzerinden bölgeye bağlanma seçeneklerinin bulunduğunu bildirdi. İran seçeneğinin nakliye maliyetini uçuracağını, Irak alternatifinin ise ülkedeki iç karışıklıklardan dolayı imkânsız olduğunu kaydeden Güler, Türkiye için en mantıklı seçeneğin Süveyş Kanalı üzerinden Suudi Arabistan’a transit geçişlerin sağlanması olduğunu belirtti.
İskenderun’dan binen TIR’ların Arabistan’ın Duba Limanı’na kadar transit gideceğini anlatan Güler, bölgeye ulaşımın ise 7-8 günden 3,5 güne ineceğini açıkladı. Sorunla ilgili en son geçen ay Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı ve Gümrük Ticaret Bakanlığı’nın temsilcileri ile görüştüklerini dile getiren Güler, yetkililerin sonuç almak için çalıştıklarını aktardı. Güler, transit geçiş sağlanırsa hem pazarın korunacağını hem de güzergâhın kurtarılacağını dile getirdi.
Kaynak: http://www.denizhaber.com.tr/turkiye-ile-misir-arasindaki-ro-ro-krizi-pahaliya-patlayacak-haber-61030.htm
Hattın kapanmasının bölgeye nakliye için yatırım yapan lojistik sektörünü etkileyeceğini vurgulayan Güler, “Bölge nakliyatçıları zaten ‘imdat’ çığlıkları atıyor. Hattın durması, 9 bin nakliyatçının çok zor durumda kalması demek. Filonun iflas etmesi ise 9 milyon Euro’luk milli servetin yitirilmesi anlamına geliyor. Filonun başka bir hatta istikrarı yakalama durumu olmadığı gibi, Hatay nakliyecilerinin diğer hatlara yönelmesi de mevcut hatların dengesini de bozacaktır. Azerbaycan’a, Avrupa’ya yönelme, oradaki dengeyi altüst edecektir.
Nakliyecilerin malî dengelerinin bozulması, ayrıca işsizliği beraberinde getirecektir. Bu da Hatay’da yan sektörlerle birlikte 80-90 bin kişinin olumsuz etkilenmesi anlamına geliyor.” diye konuştu. Mısır’ın Port Said Limanı’nın kullanımı için 3 yıl önce Türkiye ile Mısır arasında imzalanan anlaşma nisanda sona erecek. Cumhurbaşkanı Muhammed Mursi’yi darbe ile yönetimden uzaklaştıran General Sisi, Türkiye ile bozulan ilişkilerden dolayı, 29 Ekim 2014’te, ‘Ro-Ro ve Karayolu Transit Taşımacılığı Alanında İşbirliğine Dair Mutabakat Muhtırası’nı tek taraflı iptal ederek anlaşmanın 24 Nisan 2015’te bitmesinin ardından yenilenmeyeceğini duyurdu.
Türkiye’nin Ortadoğu ve Körfez’e ulaşmak için Mısır güzergâhını kullanamaması nakliye sektörünü yakından ilgilendiriyor. Ro-Ro AŞ Yönetim Kurulu Başkanı İbrahim Güler, Türkiye’nin önünde İsrail Hayfa-Ürdün, İran ve Irak üzerinden bölgeye bağlanma seçeneklerinin bulunduğunu bildirdi. İran seçeneğinin nakliye maliyetini uçuracağını, Irak alternatifinin ise ülkedeki iç karışıklıklardan dolayı imkânsız olduğunu kaydeden Güler, Türkiye için en mantıklı seçeneğin Süveyş Kanalı üzerinden Suudi Arabistan’a transit geçişlerin sağlanması olduğunu belirtti.
İskenderun’dan binen TIR’ların Arabistan’ın Duba Limanı’na kadar transit gideceğini anlatan Güler, bölgeye ulaşımın ise 7-8 günden 3,5 güne ineceğini açıkladı. Sorunla ilgili en son geçen ay Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı ve Gümrük Ticaret Bakanlığı’nın temsilcileri ile görüştüklerini dile getiren Güler, yetkililerin sonuç almak için çalıştıklarını aktardı. Güler, transit geçiş sağlanırsa hem pazarın korunacağını hem de güzergâhın kurtarılacağını dile getirdi.
Kaynak: http://www.denizhaber.com.tr/turkiye-ile-misir-arasindaki-ro-ro-krizi-pahaliya-patlayacak-haber-61030.htm
Etiketler:
Ekonomi-Finans,
ihracat,
lojistik,
mısır türkiye ro-ro anlaşması,
ro-ro,
savaş ve lojistik,
Sektör Analizi,
süveyş kanalı üzerinden taşımacılık,
transit taşımacılık
9 Mart 2015 Pazartesi
Irak Tavuk Eti İhracatı: Vergi Yeniden Tır Başına 700 Dolar Oldu
Beyaz Et Sanayicileri ve Damızlıkçıları Birliği (BESD-BİR) Yönetim Kurulu Başkanı Sait Koca, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'nin (IKBY) Habur Sınır Kapısından geçen kanatlı eti ürünlerinde başlattığı yüksek vergi uygulamasının sona erdiğini belirterek, "Vergi yeniden tır başına 700 dolar civarına çekildi" dedi
@mynet
Sektörün en büyük ihracat pazarı olan Irak'a Habur Sınır Kapısından geçen kanatlı eti ürünlerinde gümrük vergisinin tır başına 7 bin dolara kadar çıkarılması beyaz et sektörünü sıkıntıya sokmuştu
İhracat bu uygulama sonrasında durma noktasına gelmiş, sektör paydaşları söz konusu uygulamanın devam etmesi halinde kapasite azaltımı planları yapmaya başlamıştı. Sektörü rahatlatan haberle ilgili AA muhabirine açıklamalarda bulunan Koca, Ekonomi Bakanlığının görüşmeleri sonucunda eski sisteme dönüldüğünü ifade etti
TÜRK TAVUĞUNA ENGEL
Koca, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'nin (IKBY) Habur Sınır Kapısı'ndan geçen kanatlı eti ürünlerinde başlattığı yüksek vergi uygulamasının sona erdiğini belirterek, şunları kaydetti:
"Tır başına 7 bin dolara kadar çıkan vergi, tekrar eski haline dönerek tır başına 700 dolar civarına çekildi. Bugün itibariyle uygulamaya geçti. Irak tarafındaki partnerlerimizden teyit ettik. Orada da yazışmalar tamamlandı. 'Bu olay uzamaması gerekir, mantığı yok' diyorduk. Başka alternatifleri düşünmek bile istemiyordum. Düşündüğümüz çıktı, olay çözüldü."
500 bin ton ihracat hedefi
Koca, bu sene toplamda 500 bin ton civarında ihracat hedeflerinin olduğunu belirterek, bu rakamın yarısının Irak'a yapılacağını dile getirdi.
İç piyasadaki fiyat dalgalanmalarının arz-talep ile alakalı olduğunu dile getiren Koca, "Bugün yarın fiyatlar toparlanacaktır. Şu anda zararına satıyoruz, çok sürdürülebilir değil. Canlı hayvan üretiyoruz. Bunu günübirlik piyasaya arz ediyoruz. Piyasada ciddi bir rekabet var" diye konuştu.
"Sektör öyle de böyle de büyüyecek" diyen Koca, Türkiye'de kırmızı et fiyatlarının çok yüksek olduğunu, Türkiye'deki et tüketiminin gelişmiş ülkelere göre çok düşük olduğunu ve kanatlı eti üretimini artırarak vatandaşların daha fazla et yemesini sağlayacaklarını kaydetti.
Alternatif pazar arayışları sürüyor
Koca, alternatif ihracat pazarları için girişimlerin sürdüğüne dikkati çekerek, şu anda Japonya'ya ihracat için girişimlerin devam ettiğini, görüşmelerin sürdüğünü karşılıklı izinlerin alınmasının ardından ihracata başlayacaklarını söyledi. Koca, Rusya pazarına da kanatlı eti ihracatının devam ettiğini ancak istedikleri noktaya henüz hedefledikleri rakamlara ulaşamadıklarını bildirdi.
BESD-BİR verilerine göre, 2014 kanatlı eti ihracatı 431 bin ton ve 700 milyon dolar olarak gerçekleşti. Kanatlı ihracatı yapılan ilk 5 ülke ve ihracat miktarları şöyle:
Ülke İhracat miktarı (Ton)
Irak 226734
Türk Cumhuriyetleri 40816
Rusya 20537
Etiketler:
beyaz et ihracatı,
beyaz et sektörü,
Ekonomi-Finans,
habur vergi,
Irak vergi,
Kanatlı Sektörü,
lojistik,
lojistik haberleri,
Sektör Analizi,
tavuk ihracatı Irak vergi
26 Şubat 2015 Perşembe
Beyaz Et Sektörüne İran ve Irak'tan Vergi Darbesi
Dünya piliç eti ticaretinde dördüncü sırada yer alan Türkiye, en büyük pazarı Irak’ı getirilen ek vergiler sonrası kaybetme tehlikesi ile karşı karşıya. Kuzey Irak Kürt Serbest Bölgesi’nde bu hafta başından itibaren uygulamaya konulan yeni vergilendirme ile Habur sınır kapısından Irak’a giriş yapan Türk piliç etine ton başına 290 dolar vergi ödenmesini kararlaştırdı. Daha önce kesilen vergi 35 dolardı.
@haber5
Daha önce 35 dolar olan bu ücretin bu kadar yükselmesinin sektörde moralleri bozduğunu ifade eden Beyaz Et Sanayicileri ve Damızlıkçıları Birliği Başkanı Sait Koca, “Irak’a geçen yıl 226 bin 734 ton tavuk eti ihracatı gerçekleştirdik. Parasal değeri ise 443 milyon dolar seviyesinde. Eğer bu karar düzeltilmezse en büyük ihracat pazarımızı sektördeki rakibimiz Brezilya’ya kaptırabiliriz” dedi.
İRAN DA PARA ALIYOR
Habur Sınır Kapısı dışında tek yolun İran üzerinden gitmek olduğuna değinen Koca, “Onlar da TIR başına 100 dolar geçiş ücreti alıyor. Ekonomi Bakanlığı birşeyler yapmak zorunda. Bakanlık ile görüşmelerimiz sürüyor. Onlarda ilgilendiklerini, uğraştıklarını söylüyor. Ancak uğraşıyoruz değil çözüyoruz demeliler” dedi. Kararın düzeltilmemesi halinde üretimlerini azaltmak zorunda kalacaklarını belirten Koca, Irak’tan sonra gelen ikinci pazara ihracat ise 20 bin ton seviyelerinde olduğunu kaydetti. Kuzey Irak Bölgesel Kürt Yönetimi’nin uygulamaya aldığı yeni vergilendirme ile Türk pilicinin Irak’a daha düşük vergi ile ihracat yapan Brezilya, İran gibi diğer ithalatçılara kırdırıldığını söyleyen Banvit Yönetim Kurulu Başkanı Ömer Görener, “Diğer gümrük kapılarından Irak’a giren ve Brezilya ile İran’dan ithal edilen piliç etine uygulanan vergi ise ton başına 35 dolar. Bu farklı uygulama ile Türk piliç eti, tonda 255 dolar daha pahalı kalıyor ve rekabetten olumsuz etkileniyor” dedi.
YUMURTADA TEHLİKEDE
SADECE tavuk eti için değil yumurtada ek vergilerin getirildiğini ifade eden Yumurta Üreticileri Merkez Birliği Başkanı Hasan Konya, “Şu anda Irak yumurta yüklü TIR’lardan 4 bin dolar vergi alıyor. Bu karardan önce böyle bir uygulama yoktu. Türkiye’den Irak’a haftada 250 TIR yumurta gönderiliyor. Geçen yıl toplamda 410 milyon dolarlık yumurta ihracatı gerçekleştirdik. Bunun yüzde 90’ı Irak’a yapılıyordu. Ancak Ekonomi Bakanlığı görüşmelerini sürdürüyor. Bugün yarın bu işin çözüleceğini umuyoruz” diye konuştu.
15 Eylül 2014 Pazartesi
Araçların Azami Ağırlık ve Azami Boyut Ölçüleri
Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığından:
ARAÇLARIN YÜKLENMESİNE İLİŞKİN ÖLÇÜ VE USULLER İLE TARTI VE
BOYUT ÖLÇÜM TOLERANSLARI HAKKINDA YÖNETMELİK
Tanımlar:
MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Azami ağırlık: Aracın güvenle taşıyabileceği azami yükle birlikte ağırlığını,
b) Azami dingil ağırlığı: Araçların karayolu yapılarından güvenle ve yapıya zarar vermeden geçebilmeleri için saptanan dingil ağırlığını,
c) Azami genişlik: Aracın boylamasına düzlemine paralel ve bu düzlemin her iki tarafında araca teğet olan ve aracın geri görüş aynası (aynaları) hariç olmak üzere aracın yan taraflara doğru çıkan bütün sabit aksamı kapsayan iki düzlem arasındaki azami mesafeyi,
ç) Azami uzunluk: Aracın boylamasına düzlemine dik ve aracın sırasıyla önüne ve arkasına teğet olan ve aracın bütün aksamı ve özellikle aracın önünden ve arkasından dışarı doğru çıkan bütün sabit aksamını (tamponlar, çamurluklar ve benzeri) kapsayan iki düşey düzlem arasındaki azami mesafeyi,
d) Azami yükseklik: Aracın üzerinde bulunduğu düzlem ile buna paralel aracın en uç üst kesimine teğet düzlem arasındaki azami mesafeyi,
e) Bakanlık: Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığını,
f) Boyut ölçüm toleransı: Boyut ölçümü yapan alet ve cihazların gerçek boyutlara nazaran ölçüm esnasında santimetre cinsinden gösterdiği sapma miktarını,
g) Dingil ağırlığı: Araçlarda aynı dingile bağlı tekerleklerden karayolu yapısına aktarılan ağırlığı,
ğ) Gabari: Araçların, yüklü veya yüksüz olarak karayolunda güvenli seyirlerini temin amacı ile uzunluk, genişlik ve yüksekliklerini belirleyen ölçüleri,
h) Gönderen: Eşyayı bir yerden başka bir yere nakletmek amacıyla taşımacıya teslim eden gerçek veya tüzel kişiyi,
ı) İşleten: Denetlenen araç 11/6/2009 tarihli ve 27255 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Karayolu Taşıma Yönetmeliği kapsamında bir yetki belgesine kayıtlı ise yetki belgesi sahibi olan; kayıtlı değilse araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veyarehni gibi hallerde kiracı, ariyet veya rehin alan gerçek veya tüzel kişiyi veya başka bir kişinin aracını kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğu ispat eden kişiyi,
i) Tartı toleransı: Tartı yapan alet ve cihazların gerçek ağırlığa nazaran tartım esnasında kilogram cinsinden gösterdiği sapma miktarını,
j) Taşıma sınırı: Bir aracın güvenle taşıyabileceği, en çok yük ağırlığı veya yolcu ve hizmetli sayısını,ifade eder.
Araçların Yüklenmesine İlişkin Ölçü ve Usuller
Araçların ağırlık ve boyut ölçüleri
MADDE 5 – (1) Karayollarında seyreden araçların yüklü ve yüksüz olarak uyacakları boyutların ve bu araçların karayolu yapısına zarar vermeden güvenle seyredebilecekleri ağırlıkların aşağıda belirtilen şartlara uygun olması zorunludur.a) Azami genişlik
Araçların azami genişliği
| |
Frigorifik taşıtların yalnız frigorifik yapılarında
| |
Belediyelere ait troleybüsler
|
2,65 metre
|
b) Azami yükseklik
Araçların azami yüksekliği
|
c) Azami uzunluk
Otobüs dışındaki motorlu araçlarda
| |
Römorklarda
| |
İki dingilli otobüslerde
| |
İkiden çok dingilli otobüslerde
| |
Yarı römorklu araçlarda
| |
Mafsallı (Körüklü) otobüslerde
| |
Römorklu otobüslerde
| |
İki römorklu katarlarda
|
ç) Azami ağırlıklar
1) Dingil ve dingil grubu ağırlıkları
Dingil ağırlığı en çok;
| |
Tahriksiz tek dingilde
|
10 ton
|
Tahrikli tek dingilde
|
11,5 ton
|
İki dingilli motorlu araçlarda aks grubu ağırlığı en çok;
| |
Dingiller arası mesafe 1m’den az ise (d<1m)
|
11,5 ton
|
Dingiller arası mesafe
|
16 ton
|
Dingiller arası mesafe 1.3 ile 1.8m arası ise (
|
18 ton
|
Dingiller arası mesafe
|
19 ton
|
İki dingilli römork ve yarı römorklarda aks grubu ağırlığı en çok;
| |
Dingiller arası mesafe 1m’den az ise (d<1m)
|
11 ton
|
Dingiller arası mesafe
|
16 ton
|
Dingiller arası mesafe 1.3 ile 1.8m arası ise (
|
18 ton
|
Dingiller arası mesafe 1.8 m veya daha büyük ise (
|
20 ton
|
Üç dingilli aks grubu ağırlığı en çok;
| |
Dingiller arası mesafe
|
21 ton
|
Dingiller arası mesafe
|
24 ton
|
2) Toplam ağırlıklar
İki dingilli motorlu araçlar ve römorklarda
|
18 ton
|
Üç dingilli motorlu araçlarda (Tahrikli dingilin, çift lastikle ve havalı süspansiyon sistemi ile veya 97/27/AT Yönetmeliğinde tanımlandığı gibi eşdeğer kabul edilen bir süspansiyon sistemi ile donatılmış olduğu veya her bir tahrikli dingilin çift lastikli olduğu ve her bir dingilin azami ağırlığının 9,5 tonu aşmadığı durumlarda 26 tondur.*)
|
25 ton
(26 ton*)
|
Üç dingilli yarı römorklu araçlarla mafsallı otobüslerde
|
28 ton
|
Dört dingilli motorlu araçlarda
|
32 ton
|
Dört dingilli römorklu ve yarı römorklu araçlarda
|
36 ton
|
Dört dingilli yarı römorklu araçlarda yarı römork dingil grubu ağırlığı 20 ton olan araçlarda
|
38 ton
|
Beş veya daha çok dingilli yarı römorklu veya römorklu katarlarda
|
40 ton
|
40 ft. boyutunda ISO Konteyner taşıyan iki veya üç dingilli yarı-römorka sahip üç dingilli motorlu araçlarda
|
44 ton
|
(2) Araçların imal tarihine bakılmaksızın yukarıda belirtilen boyutlar ve ağırlıklar uygulanır.
(3) Karayolundan başka bir ulaşım imkânının olmadığı, zorunlu ve istisnai hallerde; bölünemeyen özel yüklerin Karayolları Trafik Yönetmeliğinde belirtilen şartlarla taşınması zorunludur.
(4) Uluslararası yük ve yolcu taşımacılığına ilişkin konulardaki ikili ve çok taraflı anlaşma hükümleri ile savaş hali, sıkıyönetim, olağanüstü hal ve doğal afet durumlarında uygulanacak hükümler saklıdır.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)






