ad

se

lojistik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
lojistik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

23 Mayıs 2019 Perşembe

Römork Çekme Kapasitesi Azami Net Römork Kütlesi Hesaplama

Her araca çeki demiri / römork takilabilir mi? 

Katar ağırlığı (römorklu azami yüklü kütlesi) var olan her araca çeki demiri dolayısıyla da römork takilabilir. Çok özel modeller dişında her araca çeki demiri takilabilmektedir. Araciniza çeki demiri takılma durumunu ve römork çekme kapasitesini, araç şasi etiketinden kontrol edilebilir.

Etiket üzerinde katar ağırlıği olmayan araçlara çeki demiri / römork takılmaz.

Örnek Model için Hesaplama

VOLKSWAGEN AG WV2ZZZ2KZ9X061515
Azami Yüklü Kütle = 2252 kg
Katar Azami Kütle = 3600 kg

1- 1075 kg
2- 1250 kg

Yukardaki araç etiketinde

2252 kg : Aracın Net boş kütlesi + Sürücü,Yolcular+ Yakıt+ Yüküyle beraber Toplam Azami yüklü kütleyi

3600 kg : Azami yüklü kütle: Römork kütlesi Katar kütlesini ifade etmektedir.

Azami Net Römork Kütlesi Hesaplama

Bu aracin arkasina takılabilecek azami net römork kütlesi ise şöyle hesaplanmaktadır;

3600 - 2252 = 1348 kg bu değer azami yüklü römork kütlesi olup 750 kg dan daha ağır römorkların da frenli olması gerektiğini unutmamak gerekir.


Bilgi olarak diğer değerler de

Ön dingil azami yüklü kütlesi ve Arka dingil azami yüklü kütlesi kg

1- 1075 kg ön dingil azami yüklü kütlesi

2- 1250 kg arka dingil azami yüklü kütlesini ifade etmekte olup ,azami yüklü veya römork takilan aracin dingil küteleri (yere basma ceğerleri) bu kg geçemeyeceğini ifade etmektedir

Kaynak: https://www.romorkcu.com

2019 Araç Proje Ücret Tarifeleri

1 Ocak 2019 tarihi itibariyle geçerli olan
ARAÇ PROJE FAALİYETLERİ HİZMET BEDELİ TARİFESİ için tıklayın!

(1) İnceleme amacıyla görevlendirilen uzmanların, ulaşım, konaklama ve harcırah giderleri hesaplanarak tahakkuk ettirilir. 
(2) Araç sayısının 151’den fazla olması halinde araç inceleme ücreti olarak 900 TLücretin yanı sıra her bir araç için KDV dahil 3,50 TLdaha ücret alınır.  
(3) Münferit engelli tertibat montesi için düzenlenen montaj uygunluk raporunun yeniden düzenlenme/asıl belgeden fotokopi tasdiki ücreti 12 TLolarak tahakkuk ettirilir. Karayolları Trafik Yönetmeliği 53-c kapsamında alınan raporun yeniden düzenlenmesi/asıl belgeden fotokopi tasdiki ücreti 240,00 TLolarak tahakkuk ettirilir. 
 (4) Bu ücret, AKM olan illerde işletici tarafından tahsil edilecektir. TSE, AKM olmayan illerde veya kendi işlettiği AKM’lerde bu ücreti kendi tahsil edecekti

Kaynak:TSE

30 Mart 2016 Çarşamba

Hayat İyiler İçin Çok Kısa

Zaten önceki konularımda ruh halimin kötü olduğunu anlatmıştım. Şimdi de çok iyi bir insanı gerçek anlamda kaybettik. Hala inanamıyoruz. Öldü. 3. Parti Lojistik firmasında çalışan ve bizim lojistikle birlikte yan odamızda sıkça konuştuğumuz melek gibi 23. yaşında gencecik insana bugün tır çarptığını, ölenin büyük ihtimal o olduğunu söylediler. Kesin emin değildi işlek yol olduğundan, üzeri şu lanet olası gazete ile örtme ritüeliyle kapatıldığından servisle gelenlerden duyduk.İşe 10-15 dk erken gelen adam gelmeyince iyice şüphelendik. Olay yerine bakmaya gidenlerden haber bekledik. Cesaret edemedim gitmeye... Giden arkadaşlar morga kadar girip, teşhiş etmeye çalışmışlar. İri yarı bir arkadaş olduğundan tırın önündeki havalandırma mazgallarında izi varmış,parçalamış. Olay yerine toprak atmışlar, kıpkırmızı toprak... Sabah 04.45'te olmuş olay, her zaman üst geçidi kullanan insan, bu sefer kullanmıyor. Sabah erken işe gideceğim demiş babasına bugün 14.00 deki toplantıya hazırlanacağını söyleyip,o saatlerde servis zaten yok, Yanında ne telefonu var,  2 tane taşır ne de laptop, hiçbir şey olmadan o saatte o yolda. Gideceği açık bir yer bile yok.


Herkes sabah saatlerce kendine gelemedi, daha dün gördüğüm adam yok. Sessiz, kimseye zararı olmayan, arkasından bir tane kötü söyleyecek biri olmayan bir arkadaşımdı. Daha dün canım sıkıldığından ona takılmıştım, keyifsiz, durgundu,dalgındı ama, normalde de neşeli olmadığından, neşesini dışa vurmadığından anlayamadık. O saat,üzerinde telefon olmaması düşünmek istemediğimiz ihtimalden başka bir şey getirmiyor aklıma. Onu yapmaz dindar bir insandı. Genelde iş bu tür duyguları uzaklaştırırdı ama artık işe yaramıyor. Sevdiğin insandan ayrılma, arkadaşının vefat etmesi cidden kolayca silinecek acılar değil. Kaybettiklerimiz hep erken gidiyor, gereksiz insanlar yaşıyor. Yapacak bir şey yok hayat bir sahne, rolümüz kadar oyunda perde kapanana kadar oynuyoruz. Ama kötü insanlar en son öldüğü gerçeği hayatta da önümüze çıkıyor. Akrabam ölse belki bu kadar kötü olmazdım. Bir de annesine söyleyememişler kalp krizi geçirir diye. O annenin o halini düşündüm,kendi annemin böyle bir haberi aldığını düşündüm iyice kötü oldum.  Mali müşavir olmaya çalışıyordu, Stajını bizim şirkette yapsam olur mu derken... Blog günlüğe döndü. Bilmiyorum yazınca da bir şey değişmiyor ama yapacak bir şey yok.  Hayatı tırları ayarlamak,şoförlerle mücadele eden insanın bu şekilde tır çarpmasıyla ölmesi daha da çok koyuyor. Hayatın devam ettiğini,işlerin yürümesi için yerine geceye bakan arkadaş arandı apar  topar getirilmesiyle bir kez daha anladım. İlk çocukken anlamıştım, onu anlatmak istemem. Allah rahmet eylesin.Mekanı cennet olsun... Şimdi cenaze namazı kılınıyor. Süreç bu kadar hızlı :(

31 Ağustos 2015 Pazartesi

Lojistik İçin KPI Yıllık Performans Hedefleri

Bu süreçte şirketin stratejik hedefleri ve sektörler farklı da olsa bir yardımı olur diyerek Lojistik departmanına bu konuda yardımcı olurken belirlediğim hedeflerin birkaçını bu yazıda paylaşmak istedim.

                                                                    
Lojistik için Performans Hedefleri

  • Siparişleri %9X üzerinde karşılamak ( 90'nın ne kadar üzerine olacağını mevcuta göre belirlersiniz)
  • Siparişi %9X ve üzerinde tam zamanında karşılamak
  •  X. aya yada yıla  göre yıl sonu araç doluluklarını palet/KG bazında %X arttırmak
  • Hammadde ya da ürünlerde zamanında temin ve sevkiyat yaparak stock-out oranını %X düşürmek

  • Envanter Doğruluk Oranı /Envanter doğruluğunu %9X üzerine çıkarmak (Sistem ile fiili stoğun örtüşmesi) Toplam Fiili Stok/Toplam Sistem Stok Burada Sıfır Hata performansını yakalayan işletmeler var. Örneğin FIFO uyguluyorsak raf ömrü eski ürün ya da depoda unutulan ürün çıkarmamak.
  • Fazla mesaileri %X düşürmek 
  • Depolarda Bulunan Kullanılmayan Malzeme Sayısı, Tutarı (Bu malzemelerin değerlendirmesi konusunda hedef konabilir)
                                                                     @www.atcglobalinc.com
  • Manuel yapılan yüklemelerde,bilgi işleme otomasyona geçecek teknoloji kullanımının (el terminali vb) altyapısını hazırlatmak ve şu tarihte kullanır durumda olmak
  • Yükleme hatalarını %X'in altında gerçekleştirmek ( Yükleme Hatası:Toplam Hatalı Yükleme Sayısı/Toplam Yüklenen Nokta Sayısı)
  • Kayıp veya Zayii oranını x. aya ya da yıla göre yıl sonunda kayıp/zayii oranını  %X azaltmak. (Zayii Oranı=Toplam Zayii Sayısı/Toplam Sevkiyat)  Depodaki yüklemeden müşteriye ulaşana kadar ürünün başına gelen olumsuz her şey zayii. 
  • Nakliye masraflarını  bütçeye göre % X azaltmak 
  • Sıfır iş kazası
  • Ton ya da KG/ adam saat bazında yükleme performansını  X. aya ya da geçen yıla göre yıl sonunda %X iyileşme sağlamak  Ton/adam Saat Nasıl Hesaplanır Tıklayın?
  • 3 PL firması kullanılıyorsa Hatalı Mütabakat Tutarını %X azaltmak
  • Araçlara dönüş yükü aldırarak boş gelen araç sayısını %X azaltmak
  • Toplanan Palet Sayısını %X arttırmak ya da %XX olarak gerçekleştirmek 
  • İade Sayım ile Fiili Arasındaki Fark için hedef konabilir
X: sizin  durumunuza göre belirleyeceğiniz bir sayıdır. 

Aklıma geldikçe eklemeye devam ederim.

ÜRETİM PLANLAMA İÇİN KPI 

7 Haziran 2015 Pazar

Atatürk Dönemi Demiryolu Politikası ve Yapılan Demiryolu Uzunluğu

Arkadaşlar orada burada günümüzle Cumhuriyetin ilk yıllarını hala kıyaslayıp yanlış bilgilerle insanları kandıranlar için kaynakçalarıyla  HEM DE DEVLETE AİT SİTEDE DURAN yazıyı okuyup ona göre her iddia edilene inanmamanız için biraz geç olsa da bu yazıyı paylaşıyorum. O zamanki dönem bir dolu imkansızlıklar,yeni kurulan ve ayakta kalma mücadelesi veren bir ülke, demiryolu yatırımı ucuz bir şey değil, övünülen Osmanlı'dan kalan demiryolları yabancıların işletmesinde, sözleşmeler  yapılmış adamlara km garantisi verilmiş fark devlet tarafından ödenecek şeklinde, yerli şirketler yok ihale alacak eleman gelmiş daha sayabileceğim bir sürü engelle kendi koşullarını kıyaslıyor.  Yazıyı sonuna kadar okumayanlar için sonucu hem başta hem sonda bulacaksın. Bu arada makaleyi hazırlayan YRD. DOÇ. DR. İSMAİL YILDIRIM hocama teşekkür ederim.
 

Sonuç olarak, Atatürk döneminde ulaştırma sorununa demiryolları ile çare bulunmaya çalışılmıştır. Bu 15 yıllık sürede yabancı şirketlerden satın alınan 3387 kilometre demiryolu için 42.515.486 TL. ödenmiştir. Yine aynı dönemde 341.599.424 TL. harcanarak 2815 kilometre demiryolu inşa edilmiştir.39 Böylece 1923’de 4112 kilometre olan demiryolu uzunluğu 1938’de 6927 kilometreye ulaşmıştır. 1938’den günümüze kadar geçen 57 yılda yaklaşık, 1500 kilometre demiryolu yapıldığı gözönüne alınırsa, Atatürk döneminde yapılan demiryollarının önemi daha iyi anlaşılacaktır.
Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda ülkedeki ulaştırma imkânları, ülke ihtiyaçlarını karşılamaktan çok uzak ve oldukça kötü durumdaydı. Yolsuzluk ve taşıma araçlarının azlığı ülkenin en önemli sorunuydu.


Ülkede tamamı yabancılar tarafından inşa edilmiş 4112 kilometre uzunluğunda demiryolu vardı. Yabancı şirketlerin işlettiği bu demiryollarında taşımacılık çok pahalıydı.


Ülkenin yol ihtiyacı daha Milli Mücadele yıllarında ele alınmaya başlandı. Yapımına Birinci Dünya Savaşı yıllarında başlanan ve 80 kilometresi yapılan, Ankara-Sivas hattının inşasına devam edilerek 127. kilometredeki İzzettin İstasyonu’na kadar dar bir demiryolu yapıldı.[1]

Karayollarının geliştirilmesi için 21 Şubat 1921’de kabul edilen “Tarik Bedeli Nakdisi” Kanunu ile 18-60 yaşları arasındaki erkekler yol vergisine tâbi tutulmuşlardır.[2]


Milli Mücadele başarıya ulaşıp da bağımsızlık kazanıldığı zaman ülke geri kalmışlığının yanında, bir de savaş nedeniyle tahrip olmuştu. Hem geri kalmışlığı yenmek, hem de tahrip olmuş ülkeyi yeniden imar etmek için büyük ve geniş bir çalışma programına ihtiyaç vardı. İşte bu düşüncelerle ülkenin iktisat politikasını tespit etmek için İzmir’de toplanan İktisat Kongresi’nde ulaştırma sorunu oldukça geniş bir biçimde ele alındı. 

Mustafa Kemal Kongre’yi açış konuşmasında “Memleketimizi, bundan başka şimendiferler ile üzerinde otomobiller çalışır şoseler ile şebeke haline getirmek mecburiyetindeyiz. Çünkü garbın ve cihanın vesaiti bunlar oldukça, şimendiferler oldukça, bunlara karşı merkepler ile, kağnı ile, tabiî yollar üzerinde müsabakaya çıkmanın imkânı yoktur”[3] diyerek ulaşım ve ulaşım araçlarının önemine değinerek ulaştırma alt yapısının geliştirilmesi gerektiğini belirtmiştir.


Ülkenin topyekün kalkınmasını hedefleyen yöneticiler İktisat Kongresi kararları doğrultusunda, ülkenin gelişmesinin ana unsurlarından birisinin de ulaştırma alt yapısı olduğu görüşünden hareketle, başta demiryolları olmak üzere ulaşım imkânlarının geliştirilmesi için çalışmalara başlamışlardır. 1923 Umuru Nafıa Programı ile ülkeyi doğu-batı yönünde geçen ve şube hatlarıyla merkez ve limanlara bağlanan demiryolu ağı planlanmıştır.[4]


Ancak Milli Mücadele’nin başından 22 Nisan 1924’e kadar geçen sürede milli bir ulaşım politikasından bahsedilemez. Bu dönemde özellikle demiryolu politikası liberal esaslara dayanıyordu.[5] 

Demiryolları gibi büyük sermayelere ihtiyaç duyulan bayındırlık işlerinin milli sermaye ve milli teşebbüsle başarılması mümkün görülmüyordu. Büyük önem verilmekte olan demiryollarının bir an evvel gerçekleştirilmesi için ülkenin bağımsızlığına zarar vermemek ve mevcut kanunlara uymak şartı ile yabancı sermayeye izin verilmişti.


Bu düşünceyle Ankara’dan başlayarak Akdeniz ve Karadeniz’e ulaşmak kaydıyla, Doğu Anadolu’dan Musul’a kadar yaklaşık 4000 kilometrelik bir demiryolunun inşası için Amerikalı Chester ile imzalanan sözleşme 9 Nisan 1923 günü TBMM tarafından onaylandı.[6] 

Yine aynı düşünceyle Lozan’da, Türkiye’de daha önce imtiyazla demiryolu yaparak işleten şirketlerin statüleri kabul edilmişti.[7] 

Ancak Osmanlı döneminde olduğu gibi yabancı siyasi etki ve nüfuzlarına yol açacak herhangi bir görüşe hayat hakkı verilmedi.


Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda Tablo l’de görüldüğü gibi ülkede 4112 kilometre demiryolu vardı. Bu demiryollarından 3756 kilometresi imtiyazlı yabancı şirketler tarafından inşa edilmişti. Doğu Anadolu’daki 356 kilometre demiryolu ise işgal yıllarında Ruslar tarafından inşa edilmişti.


Tablo 1:1923 Yılında Türkiye’deki Demiryolları

 














** Askeri amaçlarla inşa edilen Ankara-Yahşihan-İzzettin arasındaki 127 km.’lik dar demiryolu tabloya dahil edilmemiştir.
Kaynak: istatistik Umum Müdürlüğü 1928 istatistik Yıllığı


Yabancı şirketler tarafından inşa edilen ve bir ağaç görüntüsünde limanlardan iç bölgelere uzanan bu demiryolları ülke çıkarlarından ziyade, emperyalist devletlerin çıkarlarına göre inşa edilmişlerdi. İzmir-Kasaba hattı İzmir’den Afyon’a, şube hattıyla da Soma üzerinden Bandırma’ya ulaşıyordu. İzmir-Aydın hattı ise, Denizli ve Dinar üzerinden Eğridir’e kadar uzanıyordu. Anadolu hattı ise, Eskişehir üzerinden Ankara ve Konya’ya ulaşıyordu. Konya’dan başlayan Bağdat hattı Adana üzerinden Irak’a geçiyordu. Şark demiryolları da ülkenin Avrupa ile bağlantısını sağlıyordu. Ruslardan kalan Erzurum-Sarıkamış-Sınır demiryolu hattının haricinde Ankara’nın doğusunda demiryolu yoktu.

4112 kilometrekarelik demiryolunun ülkenin ulaşım ihtiyacını karşılaması mümkün değildi. Üstelik ülkenin büyük bir bölümünde demiryolu bulunmuyordu. Bu sebeplerle Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren ulaşım sorununa 19. yüzyılın en etkili ve güvenilir ulaşım sistemi olan demiryolları ile el atıldı.

Milli Mücadele’den bağımsız bir devlet olarak çıkan Türkiye Cumhuriyeti, demiryolu politikasını ülke çıkarlarına uygun bir şekilde belirleyecek bir güce sahipti. Nitekim araştırdığımız dönemde, Osmanlı döneminde olduğu gibi dış baskılarla değil, ülke gerçeklerine dayalı, ülkenin kalkınması ve savunulması gibi milli ihtiyaçlara göre tespit edilen milli ve bağımsız bir demiryolu politikası izlenmiştir.

1923 – 1938 döneminde demiryolları ülkenin en önemli sorunu olmuş ve büyük bir ciddiyetle ele alınmıştır. “Bir karış fazla şimendifer” parolasıyla “milli vahdet, milli mevcudiyet, milli istiklal meselesi” olarak örülmüştür.[8] 

Üretim merkezlerini tüketim merkezlerine bağlayarak iktisadi bir denge kurmak, bunun yanında demiryollarının geçtiği bölgelerde iktisadi hayatta olduğu kadar sosyal hayat üzerinde de bir gelişmenin sağlanması amaçlanmıştır. 

“Milli emniyet”, “sosyal ve iktisadi bir vasıta” gibi düşünülen demiryolları, Türkiye’nin “iktisadi gelişmesi, iktisadi seviyesi ve zirai tutumu noktasından lâzım olduğu kadar, vatanın geri kalmış bölgelerine ilim, irfan ve medeniyet nuru akıtmak; huzur, milli varlık ve milli emniyet açısından da bir zorunluluk”9 olarak görülüyordu. Demiryolu yapımlarının ülkenin doğusuna yönelmesi hem bölgenin imarı hem de bu bölgedeki asayişsizliğin ortadan kaldırılması şeklinde açıklanıyordu. [10]
 

Bu düşünceleri gerçekleştirmek amacıyla takip edilen milli ve bağımsız demiryolu politikası başlıca iki yönde gelişti. Bunlardan birincisi, milli bütünlüğün ve milli iktisadın ihtiyaçlarını karşılayacak ağ biçimindeki yapıyı oluşturmak için yeni demiryolları inşa etmekti. İkincisi ise, yabancı şirketlerin ellerindeki demiryollarını satın almak ve  demiryollarına milli bir nitelik kazandırmaktı.

 ŞİMENDİFER POLİTİKASI
 

Cumhuriyetin demiryolu politikası herşeyden önce inşa politikasına dayanmaktaydı. Amaç, ülkedeki demiryolu şebekesini mümkün olduğu kadar kısa bir sürede genişletmekti. Mali yetersizlik sebebiyle şirketlerin elindeki demiryollarının devletleştirilmesi yoluna gidilmek istenmiyordu. İsmet İnönü, inşa politikasının gerekçesini şöyle açıklıyordu. “Bence şimendifer politikası herşeyden evvel yeni inşaat politikası idi… Bana şimendiferlerde esas politikamın ne olacağını sordukları zaman bir karış şimendifer demiştim. Yeni inşaat gibi muazzam bir masrafa girerken eski şimendiferleri devletleştirmek gibi bir masrafa girmek istemiyordum”. [11]

Ancak TBMM 22 Nisan 1924’te kabul ettiği bir kanun [12] ile Anadolu hattının satın alınmasına karar verince inşa politikası ile millileştirme politikası aynı anda başlamıştır. Fakat bu hattın millileştirilmesi ancak 1928’de gerçekleşecek, esas millileştirmeler ise 1930’lu yıllarda yapılacaktır.

Cumhuriyet Hükümeti Ankara’yı başkent seçtiğinde, yeni hükümet merkezinin İstanbul, İzmir, Aydın, Konya, Eskişehir, Adana gibi şehirlerle bağlantısı olup, ülkenin diğer bölgeleri ve Sivas, Samsun, Erzurum, Kayseri, Malatya, Diyarbakır gibi önemli şehirleriyle demiryolu bağlantısından tamamen yoksundu. Halbuki hükümet merkezinin önemli şehirlerle demiryolu bağlantısı ilk akla gelen zorunluluktu. Bunun için ilk iş olarak Ankara’nın yeni hatlarla ülkenin başlıca bölge ve şehirlerine bağlanması konusu ele alınmış, Ankara-Sivas, Samsun-Sivas hatlarının yapılması kararlaştırılmıştır.

1927’ye kadar yalnız iki hat üzerinde ve yavaş giden demiryolu inşaatları, 1927’den itibaren orta vadeli kredi sağlayan yabancı inşaat şirketlerinin devreye girmesi ile hem inşaatına başlanan hat sayısı artmış hem de demiryolu inşaatları hızlanmıştır.[13]

1920’li yıllarda demiryolu hatlarının güzergâhlarının tespitinde kararsız davranılmıştır. Ankara-Sivas hattının hiçbir önemli merkeze uğramadan Sivas’a ulaşması kararlaştırılmış iken, ekonomik olmayacağı düşüncesiyle daha sonra güzergâh değiştirilerek Kayseri üzerinden Sivas’a ulaştırılmıştır.[14] Yine Ankara-Ereğli hattı, Ankara’nın batısından Ereğli’ye direk olarak yapılması kararlaştırılmış iken, kıyıdan ülke içine direk hat yapılması askeri yönden sakıncalı görülmüş ve Ankara’nın doğusundan biraz da dolaştırılarak Ereğli’ye ulaşılması için yeni bir güzergâh tespit edilmiştir.[15] 

Diğer taraftan Bağdat hattı üzerindeki Arade [l6] istasyonundan kuzeye doğru yapımı düşünülen Arade-Diyarbakır-Ergani hattı askeri yönden sakıncalı görüldüğü gibi idari ve iktisadi yönden de ülkeye bir fayda sağlamayacağı gerekçesiyle hattın yapımı durdurulmuştur. “ Daha sonra Ergani ve Diyarbakır’a ulaşacak hattın güzergâhı Keller (Fevzipaşa) – Malatya – Ergani – Diyarbakır olarak tespit edilmiştir.[17]

Aynı kararsızlık demiryollarının dar ya da normal olarak inşalarında da söz konusu olmuştur. Örneğin, Ankara-Sivas ve Samsun-Sivas demiryollarının normal hat olarak inşasına başlanmış iken, Arade-Diyarbakır-Ergani demiryolu dar olarak inşa edilmeye başlanmıştır. Ankara-Ereğli hattının ise önce normal, sonra dar, sonra yine normal olarak inşası kararlaştırılmıştır. Halbuki ülkedeki demiryollarının bir kısmının dar ve bir kısmının da normal olarak yapılması hem iktisadi hem de askeri açıdan sakıncalı idi. Nitekim Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisi Fevzi Paşa hatların dar yapılmasına karşı çıkmıştır.[18]


Hükümetin bu konuda Nafıa Vekaleti’nin görüş istemesi üzerine Nafıa Vekili Behiç (Erkin) Bey’in başkanlığında bir komisyon kurulmuştur. 17 Şubat 1926 – 21 Şubat 1926 tarihleri arasında çalışmalarını sürdüren komisyonun hazırladığı raporda şöyle denmekteydi: “Kütahya-Balıkesir, Ulukışla-Kayseri ve Ankara-Sivas hattı Kayseri’ye kadar normal hat (1.435 m) olarak inşa edilmelidir. Bunun haricinde Adapazarı-Eskişehir-Ankara-Kayseri-Sivas hattının dışında kalan bölgelerde dar hat inşası uygundur, inşası devam eden Samsun-Sivas hattı hemen dar hatta çevrilmeli, ayrıca Ankara-Ereğli hattı yine dar olarak inşa edilmelidir”.[19]

Komisyon yine aynı raporda “normal hat yerine dar hat inşası ile inşa harcamalarında % 30 ve inşa süresinde de % 25 tasarruf sağlanacağını ve Ankara-Ereğli, Samsun-Sivas, Kayseri-Sivas ile Keller-Malatya-Diyarbakır hatlarının dar olarak inşası halinde yaklaşık 40 milyon lira tasarruf sağlanacağı” şeklinde görüş bildirmektedir.

Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisi Fevzi Paşa 20 Şubat 1926’da, komisyonun çalışmalarına katılarak çeşitli genişlikteki hatların birleşme noktasında yapılacak aktarmanın askeri nakliyat açısından sakıncalı olacağı, dolayısıyla yeni hatlar yapılacaksa, Ankara-Eskişehir-Konya-Ulukışla-Ankara halkasıyla, Bağdat demiryolunun da dar hatta çevrilmesi şeklinde görüş bildirdi ise de,komisyon bu görüşe katılmamıştır.[20]

Fakat bu rapordan çok kısa bir süre sonra, hükümetin Samsun-Sivas hattının dar hatta çevrilmesinin mümkün olup olmadığı konusunda görüş istemesi üzerine Nafıa Vekaleti 17 Mart 1926’da bu defa da önceki raporun tam aksine özetle : “Dar hattın bölgenin iktisadi ihtiyaçlarına cevap veremeyeceği ve o ana kadar geniş hat için yapılan harcamanın boşa gideceği dolayısiyle hattın geniş olarak inşası uygundur”[21] şeklinde görüş bildirmiştir.

Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisi Fevzi Paşa ise ülkede yapılacak demiryollarının bir kısmının dar bir kısmının da geniş olarak inşasına karşı çıkmıştır. Fevzi Paşa bu konuda da 22 Şubat 1926’da başvekalete gönderdiği yazıda “Hatların değişik boyutta yapılmasının aktarma gerektireceği bunun da zaman kaybına sebep olacağını belirttikten sonra aktarma istasyonlarının bombalanması ile askeri nakliyatın kesintiye uğrayacağını ifade ederek, yapılacak hatların aynı genişlikte olmasını istemiştir.[22]

Teknik adamların hem zaman hem de para açısından daha ucuza mal olacağı düşüncesiyle dar demiryolu yapılmasına taraftar olmalarına rağmen sonuçta, askeri ihtiyaçlar gözönüne alınarak hatların geniş olarak inşası kararlaştırılmıştır.[23]

1924 – 1930 döneminde giderek artan bir hızla devam eden demiryolu inşaatları 1929 dünya ekonomik buhranının Türkiye’yi etkisine almasıyla 1931 ve 1932 yıllarında yavaşladığı gibi planlanan yeni demiryollarının yapımlarına da başlanamamıştı.[24] 

Buhranın etkisinin azalmasıyla 1933, demiryolu inşaatlarının hızlandığı ve özellikle yeni inşaatların başladığı yıl olmuştur. Fevzipaşa-Diyarbakır hattının kalan Ergani-Diyarbakır bölümünde inşaat hazırlanırken, Afyon-Karakuyu, Sivas-Erzurum, Malatya-Çetinkaya, Filya-Ereğli hatlarının inşasına başlanmıştır.

Fakat bu hatların inşasında bazı önemli değişiklikler olmuştur. 1933’de Ergani-Diyarbakır hattı ve 1934’de Sivas-Erzurum hattı için hazine tahvilleri çıkarılarak iç borçlanmaya gidilmiştir. Bu durum kredi sağlama yoluyla demiryolu ihalelerinde üstünlük elde eden yabancı şirketlerin üstünlüğüne son verdi. 

İlk defa yaklaşık 690 km.’lik Sivas-Erzurum ve Malatya-Çetinkaya hatlarının ihalesini bir Türk şirketi kazandı.[25] Bu ihale demiryolu yapımlarında bir dönüm noktası oldu. Cumhuriyet yöneticileri bu ihaleden sonra “bir karış daha şimendifer” sloganı yerine “Türk bilgisi, Türk sermayesi, Türk müteahhidi ve Türk işçisi ile demiryolu” sloganını kullanmaya başladı. Demiryolu yapımlarındaki anlayışın değişmesinde, 1923-1933 döneminde Türk teknik elemanları ve müteahhitlerinin sayı ve beceri düzeylerinin artması yanında, yabancı şirketlerin kredi sağlama imkânlarının buhran sebebiyle azalmasının da etkisi vardır.[26]

1933-1938 döneminde yapımına daha önceki yıllarda başlanan Fevzipaşa-Diyarbakır, Irmak-Filyos hatları yanında, Malatya-Çetinkaya, Afyon-Karakuyu, Filyos-Zonguldak gibi önemli hatların inşasına başlanarak bitirilmiştir. Yine yapımına başlanan Sivas-Erzurum hattı Erzincan’a kadar ulaşmıştır. Ancak bu dönemde de güzergâhların tesbitinde kararsızlık görülmektedir. Diyarbakır’dan Irak ve İran sınırlarına yapılacak demiryolunun, İran bölümünün güzergâhı önce Diyarbakır-Kurtalan-Tatvan-Van şeklinde iken daha sonra Elazığ-Muş-Tatvan-Van olarak değiştirilmiştir. [27]

Araştırdığımız 1923-1938 döneminde milli savunma ile ilgili kaygılar ağır basmakla birlikte, bütünleşmiş bir iç pazar yaratmaya yönelik çalışmalar olumlu sonuç vermiş, Ankara-Zonguldak, Fevzipaşa-Diyarbakır, Samsun-Sivas gibi ana hatların yapımı gerçekleştirilmiştir. Yine bu dönemde ana hatların yanı sıra iltisak hatlarının yapımına önem verilmiştir. Hem askeri yönden avantaj sağlaması, hem de ülke içinde mal dolaşımının daha kolay ve daha yaygın yapılabilmesi için Kütahya-Balıkesir, Afyon-Karakuyu, Malatya-Çetinkaya iltisak hatları yapılmıştır. Böylece 19. yüzyılda yarı sömürge iktisadi yapının yarattığı ağaç biçimindeki demiryolları milli iktisadın ihtiyaç duyduğu ağ şekline dönüştürülmeye çalışılmıştır.

Araştırdığımız dönemde millileştirme politikasına gelince; demiryollarının millileştirilmesinde Birinci Dünya Savaşı ve Milli Mücadele yılları sırasında hatların yabancı şirketlerin elinde bulunmasının yarattığı stratejik sakıncalar önemli rol oynadı.[28] 

Bununla birlikte demiryollarının özelliğine ve bulundukları bölgelere göre iktisadi, siyasi ve askeri sebepler de etkili olmuştur. Aslında Cumhuriyetin ilk yıllarında hükümet yabancı demiryolu şirketlerinin millileştirilmesinden yana değildi. Ancak hükümet Milli Mücadele’de el koyduğu Anadolu hattını şirkete devretmek için TBMM’ne gönderdiğinde, şirket hisselerinin İngiliz sermayesinin eline geçtiği ortaya çıktı.29 TBMM yapılan görüşmelerde[30] 

İstanbul’dan başlayarak Anadolu ortalarında Ankara ve Konya’ya ulaşan, stratejik önemi olan bu hattın İngilizler tarafından siyasi baskı aracı olarak kullanılabileceği, dolayısiyle hattın satın alınması hakkında görüş birliğine varılmıştır. Bunun üzerine yeni sözleşme onaylanmayarak 24 Nisan 1924’te kabul edilen 506 numaralı kanunla[31] hattın satın alınması için hükümete yetki verilmiştir.

Anadolu hattının satın alınması için şirketle yapılan görüşmelerin çok uzun sürmesi ve 1928’de yapılan sözleşme ile ilk yıllarda oldukça yüksek ödeme yapmak zorunda kalınması yanında, bu yıllarda önemli demiryolu hatlarının yapımı ve dünya ekonomik buhranı gibi sebepler 1933’e kadar diğer demiryolu hatlarının millileştirilmesine engel olmuştur.

Ancak 1934’e gelindiğinde demiryolu inşaatlarında önemli bir gelişme sağlanmıştı. Artık sıra yabancı şirketlerin ellerindeki hatların millileştirilerek bütün ülke şebekesinin milli bir demiryolu idaresi altında bir elde toplanmasına gelmişti.[32] 

Dolayısiyle 1934-1937 döneminde millileştirme işlemine hız verilmiştir. 1934 ve 1935’deki millileştirmelerde iktisadi sebepler etkili olurken, 1937’de Şark Demiryolları’nın millileştirilmesinde yaklaşan İkinci Dünya Savaşı sebebiyle askeri etkenler rol oynamıştır.

Demiryolu taşımacılığında verimi ve kapasiteyi artırmak, iktisadi ve ülkenin savunulması bakımından oldukça önemliydi. Halbuki hem yapılışları hem de kullanılan işletme araçları bakımından yeterli olmayan, üstelik çok bakımsız kalan imtiyazlı hatların sahibi, yabancı şirketler bu konulara ilgisiz kalıyor, para harcamaktan kaçmıyorlardı.[33] 

Diğer taraftan hükümet tarifelerde indirime giderek hem iktisadi hem de tarım kesimi ve tarım ürünleri ihracatlarını korumaya çalışırken, şirketler uyguladığı yüksek tarifelerle özellikle tarım üreticilerini zor durumda bırakmıştı. [34] Üstelik tarife indirimlerine rağmen devlet demiryolları kâr ederken, şirketler yüksek tarifelere rağmen zarar etmekteydiler. [35] 

Sözleşme gereğince şirketlere belirli bir km garantisi sağlandığı için aradaki fark, hükümet tarafından ödeniyordu. Bu durum da yabancı şirketlerin elindeki demiryollarının millileştirilmesi için bir gerekçe yaratıyordu.

Hükümet 1934’e kadar bu konularla ilgili olarak devamlı şirketlerle uğraşmak zorunda kalmıştı. Ancak hükümet 1934’ten itibaren, ülkenin gelişmesine önemli bir katkısı bulunan demiryollarının, sadece kazanç kaygısıyla çalışan bu hatları, günün şartlarına göre yenilemeyen şirketlerin istediği gibi idare etmesine izin vermemiş, 1934’te İzmir-Kasaba, 1935’te İzmir-Aydın demiryolu şirketlerini millileştirmiştir.

Devletin bu dönemde yabancı şirketleri satın almaya gitmesinde bir başka neden de dış konjektörün çok elverişli olmasıdır. Buhran içindeki belirsizlikler içinde yabancı şirketler demiryollarını oldukça uygun şartlarda satışa razı olmuşlardır.[36]

Bursa-Mudanya ve Samsun Sahil demiryolu hatlarının satın alınmasında ise şirketlerin zararları dolayısıyla hatların işletilmelerini durdurmaları etkili olmuştur. Bu demiryollarının bulundukları bölgelerin iktisadi şartlarını gözönüne alan Hükümet iktisadi açıdan hatların işletilmesinde fayda gördüğü için hatların satın alınmasını kararlaştırmıştır.

1928’de Anadolu demiryolu hattının satın alınmasıyla başlayan millileştirme çabaları ile 1938’e kadar şirketlerin elindeki demiryollarından 3387 kilometresi satın alınmıştır.

Araştırdığımız dönemde demiryolu politikasının tek bir hedefe yöneldiğini ifade edebilmek mümkün değildir. Milli savunma ile ilgili kaygılar ağır basmakla birlikte, bütünleşmiş bir iç pazar yaratılmaya çalışılmıştır. Yapılan demiryolları yalnız milli birlik, milli savunma ve bağımsızlığın bir gereği değil, bunlarla birlikte milli iktisat için de zorunluluk olarak görülmüştür. Dönemin yöneticileri tarafından demiryollarının “Ülkenin hayatı, emniyeti, milli birliği, siyasi varlığı ve milli iktisadın gelişmesi”[37] için yapıldığı sık sık dile getirilmiştir.

Yabancılar, yapılan demiryollarının siyasi ve askeri amaçlı olduğunu iddia etmişlerdir.[38] Bu iddialar bir noktaya kadar doğru olmakla birlikte gerçekleri tam olarak yansıtmaz. Askeri ve siyasi hedefler söz konusu olmakla birlikte iktisadi ve sosyo-kültürel hedefler de gözetilmiştir.

Sonuç olarak, Atatürk döneminde ulaştırma sorununa demiryolları ile çare bulunmaya çalışılmıştır. Bu 15 yıllık sürede yabancı şirketlerden satın alınan 3387 kilometre demiryolu için 42.515.486 TL. ödenmiştir. Yine aynı dönemde 341.599.424 TL. harcanarak 2815 kilometre demiryolu inşa edilmiştir.39 Böylece 1923’de 4112 kilometre olan demiryolu uzunluğu 1938’de 6927 kilometreye ulaşmıştır. 1938’den günümüze kadar geçen 57 yılda yaklaşık, 1500 kilometre demiryolu yapıldığı gözönüne alınırsa, Atatürk döneminde yapılan demiryollarının önemi daha iyi anlaşılacaktır.



1 Müderrisoğlu, Kurtuluş Savaşının Mali Kaynakları, Ankara, 1981, s. 83.
2 Karayolları Genel Müdürlüğü, Cumhuriyetin 50. Yılında Karayollarımız, Ankara, 1973, s. 35.
3 G. Ökcün, Türkiye İktisat Kongresi, Ankara, 1981, s. 255.
4 Unsal Yavuz, “Askeri Strateji Açısından Türkiye’deki Demiryolları (1856-1923)”, Birinci Askeri Tarih Semineri Bildiriler II, Ankara, 1983, s. 187.
5 M. Arslan Abisel, “Demiryol Politikamızın 25. Yıl Dönümü”, Demiryolları Dergisi, Cilt 23, Sayı 285-287, Eylül 1949, s. 53.
6 Y. S. Tezel, “Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi Anti-Emperyalist miydi? Chester Ayrıcalığı”, A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Cilt XXV, (Aralık 1970), Ankara, 1970, s. 294.
7 12 numaralı Osmanlı Devleti’nde verilmiş imtiyazlara ilişkin protokol. Bkz. İsmail Soysal, Türkiye’nin Siyasal Andlaşmaları, Ankara, 1989, s. 196-201.
8 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün 30 Ağustos 1930 tarihli Sivas Konuşması, Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1.Kanun 1930, s. 270-285.
9 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün 30 Ağustos 1930 tarihli Sivas Konuşması, Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1.Kanun 1930, s. 270-285.
10 C. Orhan Tütengil, İçtimai ve İktisadi Bakımdan Türkiye’nin Karayolları, İstanbul, 1961, s. 28.
11 Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70,1. Kanun 1930, s. 278.
12 22 Nisan 1924 tarih ve 506 Numaralı Anadolu Demiryollarının Mübayasına ve Demiryolları Müdüriyet-i Umumiyesinin Teşkilat ve Vazifesine Dair Kanun için bkz. T.B.M.M. Kavanin Mecmuası, Cilt 2, s. 410.
13 1927’ye kadar Ankara-Sivas ve Samsun hatlarının inşasına başlanılmış iken 1927’de Kütahya-Balıkesir, Ulukışla-Kayseri, Ankara-Ereğli ve Fevzipaşa-Malatya-Diyarbakır gibi önemli hatların inşasına başlanılmıştır.
14 T. C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 93.
15 13 Kanunuevvel 1926 tarih ve 1/1015 numaralı, Ankara-Ereğli Demiryolunun İnşa ve İşletilmesi Hakkındaki Kanunun İkinci Maddesinin Tadiline Dair Kanun Layihası ve Bütçe ve Muazzene-i Maliye Encümenleri Mazbataları. Bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 26, s. 96-97.
16 Bağdat hattı üzerindeki Arade, bugün Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı Akdoğan Köyüdür.
17 21 Kanunuevvel 1341 (1925) tarih ve 1/806 numaralı Arade-Diyarbakır-Ergani Demiryolu İnşasının Tevkifi Hakkında Başvekaletten Gelen Kanun Layihası ve Nafıa ve Muvazenei Maliye Encümenleri Mazbataları. Bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 21-22, Sıra No: 82, s. 2.
18 Bu konuda bkz. Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 18.
19 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
20 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
21 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 19.
22 Cumhuriyet Arşivi, 030-10, Kutu No: 151, Dosya No: 69, Belge No: 18.
23 Bu konuda bkz. Eskişehir Milletvekili İzzet Arukan’ın 26 Mayıs 1939 tarihli konuşması, T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 6, Cilt 2, s. 297.
24 T.C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 18.
25 Cumhuriyet Arşivi, 030-18, Kutu No: 152, Belge No: 55.
26 İlhan Tekeli, Selim İlkin, Uygulamaya Geçerken Türkiye’de Devletçiliğin Oluşumu, s. 256-257.
27 Bu konuda bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 6, Cilt 11, s. 18.
28 Y. Sezai Tezel, Cumhuriyet Döneminin İktisadi Tarihi 1923-1950, Ankara, 1986, s. 177.
29 M. Arslan Abisel, Bir Karış Fazla Şimendifer, Ankara, 1948, s. 43.
30 Meclis’te yapılan görüşmeler için bkz. T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 2, Cilt 8/1, s. 1066-1081.
31 22 Nisan 1924 Tarih ve 506 Numaralı Anadolu Demiryollarının Mübayasına ve Devlet Demiryolları Müdüriyeti Umumiyesinin Teşkilat ve Vazifelerine Dair Kanun için bkz. T.B.M.M. Kavanin Mecmuası, s. 410.
32 Yunus Nadi, “Ecnebi Sermayeli Son Şimendifer de Satın Alınıyor”, Cumhuriyet, 30 Ocak 1936.
33 T.C. Nafıa Vekaleti, Bayındırlık İşleri Dergisi, Yıl 5, Sayı 5,1. Teşrin 1938, s. 68.
34 “Devlet Demiryollarında Nakliyat Kolaylıkları”, Hakimiyet-i Milliye, 25 Ağustos 1934.
35 Yalnız İzmir-Kasaba hattının 1933 yılı açığı 500.000 liraya ulaşmıştı. Bkz. Ayın Tarihi, Sayı 6, Haziran 1934, s. 23.
36 İlhan Tekeli, Selim İlkin, a.g.e., s. 339.
37 Bu konuda bkz. İsmet İnönü’nün Sivas konuşması. Demiryolları Mecmuası, Cilt 6, Sayı 66-70, I. Kanun 1930, s. 270-285 ve Nafıa Vekili Recep (Peker) Bey’in 22 Mayıs 1930 tarihli Meclis konuşması, T.B.M.M. Zabıt Ceridesi, Dönem 3, Cilt 19, s. 175.
38 Bu konuda bkz. H. Colonel Woods, Economic Conditions In Turkey, London, 1934, s. 28 ve “Turkey-Railway Extensions in Asia Minor-Drought in Anatolia”, The Economist, September 8,1928, s. 433-434.
39 İsmail Yıldırım, Cumhuriyet Döneminde Demiryollarımızdaki Gelişmeler, Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ankara, 1993, s. 192 ve 218.

Kaynak:http://www.atam.gov.tr/dergi/sayi-35/ataturk-donemi-demiryolu-politikasina-bir-bakis

26 Mart 2015 Perşembe

Mısır Ro-Ro ve Transit Taşımacılığı Anlaşmasını Yenilemiyor.

Suriye’deki iç savaşın ardından Türkiye’nin Ortadoğu ve Körfez ülkelerine açılan en önemli kapısı olan Mısır’ın, Ro-Ro ve karayolu transit taşımacılığı anlaşmasını tek taraflı iptal etmesi, Türkiye ihracatçısını ve nakliyecisini vuracak.
                                                                                       @al-monitor

Körfez ve Ortadoğu’ya ihraç yapan firmalar için öne çıkan alternatif yol Süveyş Kanalı. Ancak Süveyş Kanalı’nın gemi başına maliyetleri 300-400 bin lira artıracağı belirtiliyor. Hataylı 55 nakliye firmasının bir araya gelerek kurduğu Hatay Line Ro-Ro Yönetim Kurulu Başkanı İbrahim Güler, Süveyş Kanalı seçeneğinin dışındaki alternatiflerin Ortadoğu ve Körfez’e İhracatı durduracağını söyledi. Bunun ihracatçıya 5 milyar dolarlık kayıp yaşatacağına dikkat çeken Güler, ayrıca pazarın Hindistan ve Çin’e kaptırılacağını da kaydetti.

Hattın kapanmasının bölgeye nakliye için yatırım yapan lojistik sektörünü etkileyeceğini vurgulayan Güler,  “Bölge nakliyatçıları zaten ‘imdat’ çığlıkları atıyor. Hattın durması, 9 bin nakliyatçının çok zor durumda kalması demek. Filonun iflas etmesi ise 9 milyon Euro’luk milli servetin yitirilmesi anlamına geliyor. Filonun başka bir hatta istikrarı yakalama durumu olmadığı gibi, Hatay nakliyecilerinin diğer hatlara yönelmesi de mevcut hatların dengesini de bozacaktır. Azerbaycan’a, Avrupa’ya yönelme, oradaki dengeyi altüst edecektir. 

Nakliyecilerin malî dengelerinin bozulması, ayrıca işsizliği beraberinde getirecektir. Bu da Hatay’da yan sektörlerle birlikte 80-90 bin kişinin olumsuz etkilenmesi anlamına geliyor.” diye konuştu. Mısır’ın Port Said Limanı’nın kullanımı için 3 yıl önce Türkiye ile Mısır arasında imzalanan anlaşma nisanda sona erecek. Cumhurbaşkanı Muhammed Mursi’yi darbe ile yönetimden uzaklaştıran General Sisi, Türkiye ile bozulan ilişkilerden dolayı, 29 Ekim 2014’te, ‘Ro-Ro ve Karayolu Transit Taşımacılığı Alanında İşbirliğine Dair Mutabakat Muhtırası’nı tek taraflı iptal ederek anlaşmanın 24 Nisan 2015’te bitmesinin ardından yenilenmeyeceğini duyurdu.

Türkiye’nin Ortadoğu ve Körfez’e ulaşmak için Mısır güzergâhını kullanamaması nakliye sektörünü yakından ilgilendiriyor. Ro-Ro AŞ Yönetim Kurulu Başkanı İbrahim Güler, Türkiye’nin önünde İsrail Hayfa-Ürdün,  İran ve Irak üzerinden bölgeye bağlanma seçeneklerinin bulunduğunu bildirdi. İran seçeneğinin nakliye maliyetini uçuracağını, Irak alternatifinin ise ülkedeki iç karışıklıklardan dolayı imkânsız olduğunu kaydeden Güler, Türkiye için en mantıklı seçeneğin Süveyş Kanalı üzerinden Suudi Arabistan’a transit geçişlerin sağlanması olduğunu belirtti. 

İskenderun’dan binen TIR’ların Arabistan’ın Duba Limanı’na kadar transit gideceğini anlatan Güler, bölgeye ulaşımın ise 7-8 günden 3,5 güne ineceğini açıkladı. Sorunla ilgili en son geçen ay Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı ve Gümrük Ticaret Bakanlığı’nın temsilcileri ile görüştüklerini dile getiren Güler, yetkililerin sonuç almak için çalıştıklarını aktardı. Güler, transit geçiş sağlanırsa hem pazarın korunacağını hem de güzergâhın kurtarılacağını dile getirdi.

Kaynak: http://www.denizhaber.com.tr/turkiye-ile-misir-arasindaki-ro-ro-krizi-pahaliya-patlayacak-haber-61030.htm

9 Mart 2015 Pazartesi

Irak Tavuk Eti İhracatı: Vergi Yeniden Tır Başına 700 Dolar Oldu

Beyaz Et Sanayicileri ve Damızlıkçıları Birliği (BESD-BİR) Yönetim Kurulu Başkanı Sait Koca, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'nin (IKBY) Habur Sınır Kapısından geçen kanatlı eti ürünlerinde başlattığı yüksek vergi uygulamasının sona erdiğini belirterek, "Vergi yeniden tır başına 700 dolar civarına çekildi" dedi          

                                                                        @mynet

Sektörün en büyük ihracat pazarı olan Irak'a Habur Sınır Kapısından geçen kanatlı eti ürünlerinde gümrük vergisinin tır başına 7 bin dolara kadar çıkarılması beyaz et sektörünü sıkıntıya sokmuştu

İhracat bu uygulama sonrasında durma noktasına gelmiş, sektör paydaşları söz konusu uygulamanın devam etmesi halinde kapasite azaltımı planları yapmaya başlamıştı. Sektörü rahatlatan haberle ilgili AA muhabirine açıklamalarda bulunan Koca, Ekonomi Bakanlığının görüşmeleri sonucunda eski sisteme dönüldüğünü ifade etti

TÜRK TAVUĞUNA ENGEL

Koca, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'nin (IKBY) Habur Sınır Kapısı'ndan geçen kanatlı eti ürünlerinde başlattığı yüksek vergi uygulamasının sona erdiğini belirterek, şunları kaydetti:

"Tır başına 7 bin dolara kadar çıkan vergi, tekrar eski haline dönerek tır başına 700 dolar civarına çekildi. Bugün itibariyle uygulamaya geçti. Irak tarafındaki partnerlerimizden teyit ettik. Orada da yazışmalar tamamlandı. 'Bu olay uzamaması gerekir, mantığı yok' diyorduk. Başka alternatifleri düşünmek bile istemiyordum. Düşündüğümüz çıktı, olay çözüldü."

500 bin ton ihracat hedefi

Koca, bu sene toplamda 500 bin ton civarında ihracat hedeflerinin olduğunu belirterek, bu rakamın yarısının Irak'a yapılacağını dile getirdi.

İç piyasadaki fiyat dalgalanmalarının arz-talep ile alakalı olduğunu dile getiren Koca, "Bugün yarın fiyatlar toparlanacaktır. Şu anda zararına satıyoruz, çok sürdürülebilir değil. Canlı hayvan üretiyoruz. Bunu günübirlik piyasaya arz ediyoruz. Piyasada ciddi bir rekabet var" diye konuştu.

"Sektör öyle de böyle de büyüyecek" diyen Koca, Türkiye'de kırmızı et fiyatlarının çok yüksek olduğunu, Türkiye'deki et tüketiminin gelişmiş ülkelere göre çok düşük olduğunu ve kanatlı eti üretimini artırarak vatandaşların daha fazla et yemesini sağlayacaklarını kaydetti.

Alternatif pazar arayışları sürüyor

Koca, alternatif ihracat pazarları için girişimlerin sürdüğüne dikkati çekerek, şu anda Japonya'ya ihracat için girişimlerin devam ettiğini, görüşmelerin sürdüğünü karşılıklı izinlerin alınmasının ardından ihracata başlayacaklarını söyledi. Koca, Rusya pazarına da kanatlı eti ihracatının devam ettiğini ancak istedikleri noktaya henüz hedefledikleri rakamlara ulaşamadıklarını bildirdi.

BESD-BİR verilerine göre, 2014 kanatlı eti ihracatı 431 bin ton ve 700 milyon dolar olarak gerçekleşti. Kanatlı ihracatı yapılan ilk 5 ülke ve ihracat miktarları şöyle:

Ülke İhracat miktarı (Ton) 

Irak 226734 

Türk Cumhuriyetleri 40816 

Rusya 20537 

26 Şubat 2015 Perşembe

Beyaz Et Sektörüne İran ve Irak'tan Vergi Darbesi

Dünya piliç eti ticaretinde dördüncü sırada yer alan Türkiye, en büyük pazarı Irak’ı getirilen ek vergiler sonrası kaybetme tehlikesi ile karşı karşıya. Kuzey Irak Kürt Serbest Bölgesi’nde bu hafta başından itibaren uygulamaya konulan yeni vergilendirme ile Habur sınır kapısından Irak’a giriş yapan Türk piliç etine ton başına 290 dolar vergi ödenmesini kararlaştırdı. Daha önce kesilen vergi 35 dolardı.

@haber5

Daha önce 35 dolar olan bu ücretin bu kadar yükselmesinin sektörde moralleri bozduğunu ifade eden Beyaz Et Sanayicileri ve Damızlıkçıları Birliği Başkanı Sait Koca, “Irak’a geçen yıl 226 bin 734 ton tavuk eti ihracatı gerçekleştirdik. Parasal değeri ise 443 milyon dolar seviyesinde. Eğer bu karar düzeltilmezse en büyük ihracat pazarımızı sektördeki rakibimiz Brezilya’ya kaptırabiliriz” dedi.
İRAN DA PARA ALIYOR
Habur Sınır Kapısı dışında tek yolun İran üzerinden gitmek olduğuna değinen Koca, “Onlar da TIR başına 100 dolar geçiş ücreti alıyor. Ekonomi Bakanlığı birşeyler yapmak zorunda. Bakanlık ile görüşmelerimiz sürüyor. Onlarda ilgilendiklerini, uğraştıklarını söylüyor. Ancak uğraşıyoruz değil çözüyoruz demeliler” dedi. Kararın düzeltilmemesi halinde üretimlerini azaltmak zorunda kalacaklarını belirten Koca, Irak’tan sonra gelen ikinci pazara ihracat ise 20 bin ton seviyelerinde olduğunu kaydetti.  Kuzey Irak Bölgesel Kürt Yönetimi’nin uygulamaya aldığı yeni vergilendirme ile Türk pilicinin Irak’a daha düşük vergi ile ihracat yapan Brezilya, İran gibi diğer ithalatçılara kırdırıldığını söyleyen Banvit Yönetim Kurulu Başkanı Ömer Görener, “Diğer gümrük kapılarından Irak’a giren ve Brezilya ile İran’dan ithal edilen piliç etine uygulanan vergi ise ton başına 35 dolar. Bu farklı uygulama ile Türk piliç eti, tonda 255 dolar daha pahalı kalıyor ve rekabetten olumsuz etkileniyor” dedi.
YUMURTADA TEHLİKEDE
SADECE tavuk eti için değil yumurtada ek vergilerin getirildiğini ifade eden Yumurta Üreticileri Merkez Birliği Başkanı Hasan Konya, “Şu anda Irak yumurta yüklü TIR’lardan 4 bin dolar vergi alıyor. Bu karardan önce böyle bir uygulama yoktu. Türkiye’den Irak’a haftada 250 TIR yumurta gönderiliyor. Geçen yıl toplamda 410 milyon dolarlık yumurta ihracatı gerçekleştirdik. Bunun yüzde 90’ı Irak’a yapılıyordu. Ancak Ekonomi Bakanlığı görüşmelerini sürdürüyor. Bugün yarın bu işin çözüleceğini umuyoruz” diye konuştu.

15 Eylül 2014 Pazartesi

Araçların Azami Ağırlık ve Azami Boyut Ölçüleri



Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığından:

ARAÇLARIN YÜKLENMESİNE İLİŞKİN ÖLÇÜ VE USULLER İLE TARTI VE

BOYUT ÖLÇÜM TOLERANSLARI HAKKINDA YÖNETMELİK

Tanımlar:

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Azami ağırlık: Aracın güvenle taşıyabileceği azami yükle birlikte ağırlığını,
b) Azami dingil ağırlığı: Araçların karayolu yapılarından güvenle ve yapıya zarar vermeden geçebilmeleri için saptanan dingil ağırlığını,
c) Azami genişlik: Aracın boylamasına düzlemine paralel ve bu düzlemin her iki tarafında araca teğet olan ve aracın geri görüş aynası (aynaları) hariç olmak üzere aracın yan taraflara doğru çıkan bütün sabit aksamı kapsayan iki düzlem arasındaki azami mesafeyi,
ç) Azami uzunluk: Aracın boylamasına düzlemine dik ve aracın sırasıyla önüne ve arkasına teğet olan ve aracın bütün aksamı ve özellikle aracın önünden ve arkasından dışarı doğru çıkan bütün sabit aksamını (tamponlar, çamurluklar ve benzeri) kapsayan iki düşey düzlem arasındaki azami mesafeyi,
d) Azami yükseklik: Aracın üzerinde bulunduğu düzlem ile buna paralel aracın en uç üst kesimine teğet düzlem arasındaki azami mesafeyi,
e) Bakanlık: Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığını,
f) Boyut ölçüm toleransı: Boyut ölçümü yapan alet ve cihazların gerçek boyutlara nazaran ölçüm esnasında santimetre cinsinden gösterdiği sapma miktarını,
g) Dingil ağırlığı: Araçlarda aynı dingile bağlı tekerleklerden karayolu yapısına aktarılan ağırlığı,
ğ) Gabari: Araçların, yüklü veya yüksüz olarak karayolunda güvenli seyirlerini temin amacı ile uzunluk, genişlik ve yüksekliklerini belirleyen ölçüleri,
h) Gönderen: Eşyayı bir yerden başka bir yere nakletmek amacıyla taşımacıya teslim eden gerçek veya tüzel kişiyi,
ı) İşleten: Denetlenen araç 11/6/2009 tarihli ve 27255 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Karayolu Taşıma Yönetmeliği kapsamında bir yetki belgesine kayıtlı ise yetki belgesi sahibi olan; kayıtlı değilse araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veyarehni gibi hallerde kiracı, ariyet veya rehin alan gerçek veya tüzel kişiyi veya başka bir kişinin aracını kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğu ispat eden kişiyi,
i) Tartı toleransı: Tartı yapan alet ve cihazların gerçek ağırlığa nazaran tartım esnasında kilogram cinsinden gösterdiği sapma miktarını,
j) Taşıma sınırı: Bir aracın güvenle taşıyabileceği, en çok yük ağırlığı veya yolcu ve hizmetli sayısını,ifade eder.

Araçların Yüklenmesine İlişkin Ölçü ve Usuller

Araçların ağırlık ve boyut ölçüleri
MADDE 5 – (1) Karayollarında seyreden araçların yüklü ve yüksüz olarak uyacakları boyutların ve bu araçların karayolu yapısına zarar vermeden güvenle seyredebilecekleri ağırlıkların aşağıda belirtilen şartlara uygun olması zorunludur.a) Azami genişlik 

Araçların azami genişliği
2,55 metre
Frigorifik taşıtların yalnız frigorifik yapılarında                                                             
2,60 metre
Belediyelere ait troleybüsler
2,65 metre

b) Azami yükseklik                                                                                                           
Araçların azami yüksekliği
4,00 metre

c) Azami uzunluk

Otobüs dışındaki motorlu araçlarda                                                                            
12,00 metre
Römorklarda
12,00 metre
İki dingilli otobüslerde  
13,50 metre
İkiden çok dingilli otobüslerde                                                                                    
15,00 metre
Yarı römorklu araçlarda                                                                                    
16,50 metre
Mafsallı (Körüklü) otobüslerde                                                                                   
18,75 metre
Römorklu otobüslerde                                                                                                  
18,75 metre
İki römorklu katarlarda                                    
22,00 metre

ç) Azami ağırlıklar
1) Dingil ve dingil grubu ağırlıkları

Dingil ağırlığı en çok;
Tahriksiz tek dingilde                                                                                             
10 ton
Tahrikli tek dingilde                                                                                                 
11,5 ton

İki dingilli motorlu araçlarda aks grubu ağırlığı en çok;
Dingiller arası mesafe 1m’den az ise (d<1m)                                                              
11,5 ton
Dingiller arası mesafe 1 m ile 1.3 m arası ise  (1 m ≤ d< 1.3 m)                                 
16 ton
Dingiller arası mesafe 1.3 ile 1.8m arası ise (1.3 m ≤ d< 1.8 m)                                 
18 ton
Dingiller arası mesafe 1.3 m ile 1.8 m arası ise (1.3 m ≤ d< 1.8 m) (Motorlu Araçlar ve Römorkları Tip Onay Yönetmeliği veya Araçların İmal, Tadil ve Montajı Hakkında Yönetmeliğinde belirtilen şartlarla) 
19 ton
İki dingilli römork ve yarı römorklarda aks grubu ağırlığı en çok;
Dingiller arası mesafe 1m’den az ise (d<1m)                                                     
11 ton
Dingiller arası mesafe 1 m ile 1.3 m arası ise  (1 m ≤ d< 1.3 m)                                 
16 ton
Dingiller arası mesafe 1.3 ile 1.8m arası ise (1.3 m ≤ d< 1.8 m)                                 
18 ton
Dingiller arası mesafe 1.8 m  veya daha büyük ise (1.8 m ≤ d)                                
20 ton
Üç dingilli aks grubu ağırlığı en çok;

Dingiller arası mesafe  1.3 m veya daha az ise ( d ≤ 1.3 m)                                       
21 ton
Dingiller arası mesafe  1.3 m ile 1.4 m arası ise (1.3 m < d ≤ 1.4 m)                          
24 ton

2) Toplam ağırlıklar

İki dingilli motorlu araçlar ve römorklarda                                                                 
18 ton
Üç dingilli motorlu araçlarda (Tahrikli dingilin, çift lastikle ve havalı süspansiyon sistemi ile veya 97/27/AT Yönetmeliğinde tanımlandığı gibi eşdeğer kabul edilen bir süspansiyon sistemi ile donatılmış olduğu veya her bir tahrikli dingilin çift lastikli olduğu ve her bir dingilin azami ağırlığının 9,5 tonu aşmadığı durumlarda 26 tondur.*)   
25 ton
(26 ton*)
Üç dingilli yarı römorklu araçlarla mafsallı otobüslerde                                             
28 ton
Dört dingilli motorlu araçlarda                                                                             
32 ton
Dört dingilli römorklu ve yarı römorklu araçlarda                                                      
36 ton
Dört dingilli yarı römorklu araçlarda yarı römork dingil grubu ağırlığı 20 ton olan araçlarda 
38 ton
Beş veya daha çok dingilli yarı römorklu veya römorklu katarlarda                         
40 ton
40 ft. boyutunda ISO Konteyner taşıyan iki veya üç dingilli yarı-römorka sahip üç dingilli motorlu araçlarda                            
44 ton

(2) Araçların imal tarihine bakılmaksızın yukarıda belirtilen boyutlar ve ağırlıklar uygulanır.
(3) Karayolundan başka bir ulaşım imkânının olmadığı, zorunlu ve istisnai hallerde; bölünemeyen özel yüklerin Karayolları Trafik Yönetmeliğinde belirtilen şartlarla taşınması zorunludur.
(4) Uluslararası yük ve yolcu taşımacılığına ilişkin konulardaki ikili ve çok taraflı anlaşma hükümleri ile savaş hali, sıkıyönetim, olağanüstü hal ve doğal afet durumlarında uygulanacak hükümler saklıdır.